زندگی روی ترن هوایی

لاغر این رو تو باید پست می کردی یادت رفته بود

2008-06-18T09:32:00.001+04:30

من نمی فهمم شماها چرا این جوری می کنین؟

2008-05-13T08:59:00.001+04:30

Don't
Don't
Don't
Become a Monster
to defeat a Monster

2008-05-04T11:54:00.002+04:30

(+)
لیست کتاب های سال نوآوری و شکوفایی

صد سال نوآوری(مارکز)
دعوت به مراسم شکوفایی(ناباکوف)
عقاید یک نوآور(هاینریش بل)
کتاب مستطاب شکوفایی(نجف دریابندری)
چنین گفت نوآور(نیچه)

بچه ها متشکریم

2008-05-04T10:58:00.004+04:30

به خدا که داریم موفق می شیم بچه ها، به تلاشتون در راه توسه نوآورانه و شکوفایانه تی آی ادامه بدید
رونوشت به :
ملکه مادر جهت استحضار و ارائه راه کار
شوالیه لاغر جهت حظ فراوان
دبیرخانه دائمی سال نوآوری و شکوفایی
سر هرمس مارانا، دبیر همایش نوآوری و شکوفایی در تی آی
میرزا، جهت کیفور شدن
آذرستان، کلا که ایشان رونوشت لازمند
ئه سرین، جهت ثبت در سوابق

2008-05-03T17:00:00.001+04:30

در این رزم تنها نیستید
ر
ف
ق
ا

ضرب المثل های نوآورانه، شکوفایانه

2008-05-03T09:34:00.004+04:30

در راستای این پست آقای علی بی (سلام مهندسا) و در راستای این که کمکی به فرهنگ و ادبیات این مملکت کرده باشیم و همه این دلیل های بی جهت دیگر، این جانب نوآوری و شکوفایی خودم را به طریق ذیل ابراز می دارم، یحتمل که همگی با هم شکوفا شویم.

قبل نوشت: قبل از خواندن، لطفا کمی نوآور باشید، شکوفا باشید، ارو تیک باشید، سک سی فکر کنید و این ها، بعد هم این ها را بخوانید
قبل نوشت بعد: گفتن داشت؟ نوآور باشید لطفا

- نو آور باش تا شکوفا باشی
- نوآور نمی شوی بدین جست و خیز گوسپند (سلام آیدا)
- نوآوری نوآوری را پیدا می کند، شکوفایی شکوفایی را
- نوآوری از دستش نمی چکد
- نوآوری از دهنش راه افتاده
- نوآوری از سرش گذشته
- نوآوری از گلومون پایین نرفته
- نوآوری زیر پوستت رفته
- نوآور زیر کاه بودن
- نوآوری که از سر گذشت، چه یک وجب چه صد وجب
- شکوفایی خالته بخوری پاته نخوری پاته
- نوآوری بکاری شکوفایی درو می کنی
- باید گذاشت در شکوفایی آبش را خورد
- با یک دست دو تا نوآوری برداشتن (سلام کورش ضیابری)
- با یک نوآوری گرمیش می شود با یک شکوفایی سردیش
- به بوی نوآوری آمدیم دیدیم دارند شکوفایی داغ می کنند
- به نوآوری که رو بدهی شکوفا هم می شود
- به نوآوری و شکوفایی افتادن (بر وزن به جلز و ولز افتادن)
- نوآوریت به جا، شکوفایی هفتصد نار
- این حرف ها برای شکوفایی تنبان نمی شود
- برای کسی نوآوری کن که برایت شکوفایی کند (خیلی هم حرف خوبیه)
- برای لای شکوفایی خوب است
- شکوفاییش روی آب افتاده
- نوآوری به تخمش می ره، شکوفایی به باباش
- شکوفایی آمد و نیامد دارد
- نوآوری کم کن و بر شکوفایی افزای
- تو نو آور منم نو آور، گور بابای هر چی شکوفا
- تو کز نوآوری دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند شکوفا
- تو که نوآوری بلدی چرا شکوفا نمی شوی؟
- توی نوآوری حلوا پخش نمی کنند
- دو شکوفا در یک اقلیم نگنجند
- نوآوری از کله اش بلند می شود
- نوآوری کسی را چوب زدن
- زبان نوآور را شکوفا می داند
- شکوفاییم مو در آورد
- نوآوری و شکوفایی کردن (بر وزن زد و بند کردن)
- شکوفایی آخرش خوش است
- نوآوری دراز است و شکوفایی بیدار
- نوآوری و شکوفایی کردن (بروزن عز و جز کردن)
- نوآوری نیست که انگشت کنند! (به خدا ضرب المثلش هست!)
- نوآوریش را به شکوفاییش بخشیدن
- نوآوری از سرش پریده
- نوآور ماند و حوضش
- نوآوری به دین خود، شکوفایی به دین خود
- نوآوری از محکم کاری عیب نمی کند
- کار حضرت نوآور است
- کار نوآور و خوردن شکوفا
- نوآوری دست کسی دادن
- شکوفایی دسته خودش را نمی برد
- کلنگ از آسمان افتاد و نشکست وگرنه من همان خاکم که هستم (این ضرب المثل خود به خود نوآوری مخفی دارد)
- نوآوری راست کردن
- نوآوری خورده؛ شکوفایی انداخته
- نوآور خود و شکوفای مردم
- نوآور به نوآور نمی رسه، شکوفا به شکوفا می رسه
- نزده نوآوری می کند
- نوآوری برای کسی نکن تا برایت شکوفایی نکنند
- شکوفاییش از جای گرم بیرون می آید
- نوآور محافل شدن
- یک شکوفایی بیشتر پاره کردن

رونوشت به دبیرخانه دائمی ستاد گرامی‌داشت سال نوآوری و شکوفایی
رونوشت به فراکسیون محترم تی آی جهت استحضار
رونوشت به ملکه مادر دوباره جهت استحضار
رونوشت به شوالیه لاغر جهت تفقد فراوان
رونوشت به ئه سرین، همین طوری بی جهت
رونوشت به آذرستان (به هر حال که زنمان است!)

Someone Is Back!

2008-04-30T11:39:00.004+04:30

"عشق...
می دانی!گاهی آدم ها را با مهمتر از خودشان اشتباه می گيری.شايد همان موقع بود که خودم را به گا دادم!"
.
خب، انگار همان وقت ها بوده که من هم خودم را به گا دادم!

To Snapshot

2007-09-14T11:44:00.000+03:30

چطوره به جای تمام این حرف زدنا
به جای تمام این بحث کردنا و فکر کردنا
بریم و یه تفنگ بخریم
آدرنالین خونمون رو ببریم بالا،
خونا رو هل بدیم سمت مغزمون
و
به سمت هم شلیک کنیم...

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم؟ این هم شد حرف؟

2007-08-21T09:35:00.000+03:30

سخت بود این عروسی گرفتن، عروسی سرعتی گرفتیم، دقیقا دو هفته ای، آن هم نه این که رضایت داده باشیم که بلکن چیزهایی را آماده بخریم و یا چیزهایی سرسری هم بود، خب بود! همه چیزمان باید زیر نظر خودمان می بود و به دلمان می نشست و ارزان هم می بود و جلف و سبک هم نمی بود که این وری ها ناراحت نشوند و اسلامی هم نمی بود که آنوری ها غمگین، خلاصه که بابایمان درآمد، تیر و ترکش هاش تا یک هفته بعدش هم ادامه داشت!
.
گزارش کمی مفصل تر را هم این جا بخوانید در منزل خانم آذرستانمان.
.
مراتب تشکرات فائقه از ایشان و ایشان و ایشان و ایشان و ایشان و ایشان و البت به طریق مجازی اعلام می گردد، بسیار گل بودید دوستان.
.
تشکرات غیر مجازی بماند برای آدم های غیر مجازی.
.
یعنی ما برگشتیم؟
.
ما عملا تصمیم گرفته بودیم برای اجاره دادن این جا، مشتری پر و پا قرصی هم پیدا شد و گویا بعدش منصرف، که ما بمانیم و همان ایده ی تراست ویدآوت هزیتیشن و فکر کنیم که این فضای امن و محیط شخصی و وبلاگ خصوصی و این حرف ها آن قدر هم مهم نیست روبروی یک هوس/ایده ی شخصی.
.
گاهی هم دستتان را می گذارید روی نقطه حساس و هی فشار می دهید، هی فشار می دهید!
.
آقا ما همیشه از این تالار اصلی تئاتر شهر ترسیده ایم، بس که کار مزخرف و چرت دیده ایم آن جا، بس که آدم های فسیل فکر رابطه دار پیشکسوت الکی با هزار دروغ و دغل و چرت و چرند شده اند بت تئاتر این مملکت و کک هیچ کس هم نمی گزد که این نمایش پیران تمام شده روی سن بهترین سالن این مملکت جایی ندارد و بلکن هم باید بروند توی همان بیغوله هایی که تئاترهای خوب برگزار می شوند.
اسم ها را نگاه کنید فقط، ازاکبر رادی و هادی مرزبان و بهزاد فراهانی هست تا مهرخ افضلی، یک عدد فرزانه کابلی هم اگر فراموش نشود اسم هایشان را هم با یک تریلی نمی شود کشید، آن وقت آن قدر یادشان می رود که فن بیان هم جزئی از همین هنر بی صاحب است که ردیف دوم هم که نشسته باشی چیزی نخواهی شنید، مگر عصیصم عصیصم گفتن های رنجور خانم کابلی که هر به چندی به گوش می رسید!
.
اسم نمایشتان را به جای لبخند باشکوه آقای گیل بگذارید لبخند با شکوه پیران تمام شده ای که نان کسوتشان را می خورند و جاها را مدام تنگ تر می کنند.
.
خودتان خجالت نکشیدید آقای رادی با این ستایش مزخرفتان از فئودالیسم، شما منتظر کدام خرگوش سفید باکره ای هستید آقا؟
.
آقای معاویه و خانم افضلی مستثنا هستند ها، گفته باشیم!
.
اصلا شرح ما وقع را این جا بخوانید بهتر است، ما دیگر حرفی نخواهیم زد.
.
به خدا شرافت دیدن آن خانواده آقای تت کوچک و کم حجم و کوچک سن و کم بازیگر توی آن تالار سایه فسقلی بسیار بیشتر بود از این نمایش اسم ها، ما آن موقع از آن تئاتر کوچک لذت وافری بردیم و امروز بدهکاریم به لذت آن روزمان.
.
یک عدد شهر بازی هم رفتیم این روزها، معتقدیم که سوار شدن به دستگاههای نا امن سی و چند ساله این جا، اگر هم که قدیمی و کم هیجان تر از برادران جدیدشان باشند باز بسیار غنیمت است که هیجان جدی ای دارند، هیجان جدی مرگ!
.
برای بازگشت کافیست همین ها گویا.

For Rent

2007-08-07T09:11:00.000+03:30

این وبلاگ تا تمام شدن مراسمات و مناسبات به بالاترین پیشنهاد اجاره داده می شود.

برای ارسال پیشنهادات خود از کامنت دونی مربوطه استفاده فرمایید.

تولد تولد تولدت مبارک ...

2007-07-21T18:23:00.000+03:30

از همه ی دوستان عزیز که در عروسی ما قدم رنجه نموده ، پست هوا کرده ، کامنت گذاشته و ای میل هایشان سرازیر شد به سمت مان قد یه دنیا مچکریم.

بالاخص از اعلی حضرت حاج آقا ، بایرامعلی جان ، نازلی خانوم ، خانوم حنا خانوم ، آقای سرزمین رویایی ، یغورت خانم آندلس نشین و حاجی واشنگتن تشکر می کنیم که با پست های گرمشان به شادی ما افزایش دادند.

ما ، آذر و آقای ه (راننده ترن) برای تمام دوستان و بازماندگانشان آرزوی فراش و تجدید فراش داریم و امیدواریم همه با شادی و یک گیلاس شراب ناب شیراز ، یک روز دور هم جمع بشویم و به افتخار این اتفاق مبارک و میمون دمی به خمره بزنیم.

در ضمن به جز صرف شراب ، توجه شما را به خوردن بیف استراگانف اصل ، دستپخت جناب چنچنه و کیک مخصوص به پخت دخترمان و نیز عکسبرداری شدیدا دیجیتال خانوم آگراندیسمان که اتفاقا تولدش مصادف است با فردای عروسی مان و نیز مجلس لهو ولعبی کوچک دعوت می کنیم. به امید آن روز.

آذر و آقای ه ( روسای شرکت هاذر با مسئولیت نامحدود )

لازم به توضیح می باشد که ما دیروز زن و شوهر یا به عبارتی همسر شدیم.

How Many Sides U Have? How Many Can U Care?

2007-07-19T11:22:00.000+03:30

How Many Sides U Have? How Many Can U Care?

در ایران آدم یا حواسش به مسیر است

که از پشت یک حالی بهش می دهند،

یا حواسش به پشتش است که مسیر را گم می کند،

و یا هردو، که هم مسیر را گم می کند،

هم یک حالی بهش می دهند

این را باید با آب طلا نوشت و صبح به صبح هزار بار خواند...

نوستالژی می فشانیم!

2007-07-18T00:12:00.000+03:30

انگاری قضیه جدیست، همه نوستالژی افشانی می کنند، ما هم یکی!
فقط توضیح این که این جا ما کلن نیم ساعتمان بوده و تا همین اواخر (همین دوازده سیزده سالگی!) از این عکس عین سگ می ترسیدیم و فکر می کردیم که گریه شدید مان در این عکس به خاطر آن سوسک گنده ایست که رویمان انداخته اند، یعنی آن روبان را سوسک می دیده ایم همیشه!
.
عکس زیر ده دقیقه گی ندارید؟ نبود؟
.
این ها هم نوستالژی فشانده اند گویا:
سرهرمس
آذرستان
بایرامعلی خان
اعلی حضرت حاج آقا
از زندگی
نیم
دریم لند آقا

تاریخ سازی که ماییم

2007-07-10T09:38:00.000+03:30

تاریخ را آن هایی می سازند که سنگ می زنند،
آن هایی که بند می سازند و بند می کشند
ما تاریخ نویسیم،
تاریخشان را خواهیم نوشت
به خون که نشد هم،
به خون جگر...

To whom it may concerm

2007-07-02T09:25:00.000+03:30

To whom it may concerm

SHUT THE FUCK UP!

ترجمه:

مرتیکه عوضی، هر غلطی دوست داری بکن، اما دیگه برامون از گروه روزآنلاین ای میل نزن که!

پ.ن:

نگو من نبودم و گوز آنلاین به من ربطی نداره ها!

پ.ن بعدی:

پدر عزیز وبلاگ نویسی ایران، مادر وبلاگ نویسی ایران را نمودی!

2007-06-28T11:45:00.000+03:30

یاد این پست به خیر که رگ ایده آلیستی آدم را باد دار می کرد، زیاد!
.
اتفاق هم افتاده است ها، نه این که نیفتاده باشد، نمونه اش این جا و چند تایی بیلبورد روی در و دیوار و سایتی که پارسال نبود و امسال هست، به هر حال چند نفر از پارسال یادشان مانده انگار!

یاد مردمشان زنده باد، خودشان که دیگر زنده نیستند، دست کم

پ . ن:

یک نفر دیگر هم یادش بوده انگار!

پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح های شیمیایی

عکس های قربانیان بمباران سردشت

انا لله و انا الیه راجعون

2007-06-27T23:42:00.000+03:30

انا لله و انا الیه راجعون

«همه از خداییم و به سوی خدا باز می گردیم»

با نهایت تاسف و تاثر، درگذشت مرحوم مغفور، شادروان، «طبقه متوسط» را به اطلاع می رسانیم، به همین مناسبت مجالس یادبودی در نقاط مختلف شهر به شرح ذیل برگزار می گردد:

- مجلس عزاداری در منزل طبقات مستضعف جامعه با حضور میلیونی ملت همیشه در صحنه، همراه با مداحی نان آور خانواده

- مجلس شادمانی معمول در منازل طبقه اغنیا و البت حواله دهی به تخم چپ و راست

- مجلس وندالیسم همراه با آتش بازی مخصوص و شکستن شیشه ها، در پمپ های بنزین و فروشگاه های شهروند و بانک ها

- مجلس حواله دهی به تخم چپ در کاخ ریاست جمهوری، همراه با نمایش فیلم وزیر محترم نفت در حال خندیدن به ریش مردم منتظر در صف های چند کیلومتری بنزین، با حضور دکتر احمدی نژاد، ریاست محترم محبوب کشور و ان شا الله جهان

- مجلس حواله دهی به تخم راست در مجلس شورای اسلامی، با حضور نمادین دکتر حداد عادل به عنوان افشا کننده نقش دشمنان خارجی و صحنه گردانی مهندس باهنر، نماینده و حافظ محترم منافع مردم کرمان در پایتخت

- مجلس نمایش قدرت در خیابان های شهر با حضور پر شور نیروهای انتظامی ، یگان ویژه و نیروهای شبه نظامی همراه با مراسم روحانی گشتن خشتک مردم به دنبال مواد محترقه

- مجلس تحریم کنان ایران در شورای امنیت با حضور همه آدم های مهم دنیا، همراه با احتمال حضور مصدق زمان، رئیس جمهور محبوب دنیا (ان شا الله)، دکتر احمدی نژاد و حضور قطعی منوچهر متکی، وزیر محترم امور خارجه، همراه با نمایش سنتی ترک شورای امنیت توسط ایشان

حضور شما سروران عزیز در هر یک از مراسم فوق (با توجه به رتبه اجتماعی و اقتصادی مکتسبه) موجب شادی روح آن مرحوم و تسلای خاطر بازماندگان خواهد شد.

از طرف بازماندگان آن مرحوم:

من و تو و او و ما و شما و ایشان

توضیح واضحات: در مراسمات حواله دهی به تخم لطفا از همراه آوردن خانم ها، افراد سالخورده و کودکان، به دلایل خیلی واضح خودداری فرمایید

چاپ ظهوری: تلفن 987654321

2007-06-22T00:31:00.000+03:30

گمونم وبلاگستان فارسی این جا به درد می خوره، دست کم با پول یک قهوه دو نفره کافه نشینی...

2007-06-20T11:41:00.000+03:30

اگر الان دهه هفتاد بود، تو نشسته بودی و با موهات بازی می کردی که تا دم کونت رسیده بود لابد، جوینت می کشیدی و لد زپلین گوش می کردی و دوست دختر لخت فنلاندیت رو نگاه می کردی و منتظر بودی که باز هندریکس گیتارشو آتیش بزنه یا پتی اسمیت لخت شه جلوی دوربینا!
.
اگه الان دهه هفتاد بود تو الان یک مبارز بودی، لابد می رفتی لبنان، کنگو، ایران، یا اصلا می رفتی مونیخ و اسرائیلی گروگان می گرفتی یا خیلی دست پایین ترش می رفتی اسرائیل و فلسطینی آتیش می زدی، هواپیماها هم واسه منفجر کردن بد نبود!
.
اگه الان دهه هفتاد بود تو یه مهندس شیمی می شدی تو بوستون، بعد می رفتی و با یک مهندس مکانیک چینی ازدواج می کردی و بچه دار می شدی و بچه هات رو تو تصادف از دست می دادی و زنت رو ترک می کردی و می اومدی ایران و مامانت واست یک دختر ترگل ورگل ایرانی آفتاب مهتاب ندیده جور می کرد و باز بچه دار می شدی و ...
.
اگه الان دهه هفتاد بود تو الان با هزار تا بی پدر و مادرتر از خودت خوابیده بودی، با هزااااااااار تا!
.
اگه الان دهه هفتاد بود، تو الان اینترنت نداشتی، نهایتش شریعتی بود و صمد، اونوقت نمی نشستی انقدر سرچ کنی «داستان زنا با محارم» و برسی به این جا، اصلا نمی تونستی به «داستان صکص با مادرم» فکر کنی که انقدر سرچ کنی تا تو صفحه هجدهم گوگلت برسی به من، می رفتی می نشستی یک گوشه ای و انقلاب می کردی دست کم، یک جایی توی این دنیا جات بود لا اقل!
.
اگه الان دهه هفتاد بود و تو جوینت کشیده بودی و با همون هزار تا بی پدر و مادر بالایی خوابیده بودی، انقدر بی پدر و مادر نبودی، انقدر دنبال «داستان صکص با آبجی کوچیکه» نمی گشتی، انقدر حرفه ای نه دست کم، به همون آبجی اکتفا می کردی...
.
اگه الان دهه هفتاد بود...

آلبوم منتشر نشده گروه پرسیکو کوارتت

2007-05-31T11:15:00.001+03:30

اصلا مطمئن نیستم، شاید سال 77 بود، یا 78 که آلبوم گروه «پرسیکو کوارتت» به دستم رسید، کار پیتر سلیمانی پور بود و بابک ریاحی پور و علی فروردین و همایون و کسری و نیما حمزه، که شب ها در خانه ای توی دیباجی جمع می شدند و ساز می زدند و در نهایت سه تا از کارها به استودیو رفت و از ارشاد وقت مجوز نگرفت و اسپانسری هم پیدا نشد و گروه از هم پاشید.

این آلبوم پیش من ماند تا جمعه هفته پیش و کنسرت گروه آبرنگ، با پیتر صحبت کردم برای انتشار این آلبوم در فضای مجازی و با توجه به این که هیچ امیدی برای انتشار رسمی این کارها نبود پیتر هم موافقت کرد، نتیجه همین لینک های پایین است که می بینید.

برادران و خواهران گرامی، اگر کسی هاست مطمئن تری برای آپلود کارها سراغ دارد و معرفی کند و یا اصلا خودش این فایل ها را بدون نگرانی از تمام شدن پهنای باندش هاست کند ممنون زیادی می شوم، البته با لینک!

عکس هم کار خانم آگراندیسمان مان است.

Track 01

Track 02

Track 03

And we are going to celebrate our dignity!

2007-05-28T11:18:00.000+03:30

http://www.jenkadeh.blogfa.com

http://ramal.blogfa.com

2007-05-26T09:11:00.000+03:30

اصلا که حس و حال بازی نبود، اما وقتی بهترین شونزده ساله دنیا دعوتت می کنه که نمی تونی بگی نه که!
.
1- پنج تا بازی (فکری) ای که دوست داشتی بازی کنی و راهت ندادن
2-پنج تا بازی (فکری) ای که دوست داشتی بازی نکنی و بازی کردی
3-پنج تا بازی (فکری) ای که توش جرزنی کردی
4-پنج تا بازی (فکری) ای که توش تمارض کردی و با برانکارد بردنت
5-پنج تا بازی (فکری) ای که دلت به حال بازنده سوخته و نشستی زار زار گریه کردی
.
اینا بازیای من بود، اما کلا این بازی نبود، یعنی بود، ولی یه جوری بود، خلاصه که سر هرمس، این بازیتون هوشمندانه بود ها حسابی
.
*~ تی آی تایید می شود
.
و دعوت می کنیم از تعدادی آدم اعصاب ندار و مرحوم و بیشتر هم دعوت میکنیم تا بلکن پنج تایشان بنویسند
دعوت می شود از ایشون و ایشون و مرحوم ایشون و ایشون و ایشون و ایشون و ایشون و ایشون

S.O.S

2007-05-20T15:03:00.000+03:30

آقا جونا، خانوم جونا، بالاخره با حمایت شما مردم گرانقدر و دوستان و آشنایان و خانواده محترم رجبی موبایل ما نابود شد و شماره های داخلش هم ایضا، برای جلوگیری از این که تلفن بزنید و نشناسمتون و جواب اس ام اس هاتونو با «شما» ندم خودتون با زبون خوش کامنت بگذارید و شماره تونم رو باز بهم بگید (کامنت ها مدریته بابا، لو نمی ره) و یا این که اس ام اس بزنید و یا این که زنگ بزنید و خلاصه، خودتون یک کاریش بکنید.
به هر حال کوه به کوه نمی رسه اما آدم به آدم می رسه
بعدشم این که گذر پوست به دباغ خونه می افته!
باقی بقایتان
الاحقر: راننده ترن

در ستایش پلیس لگدزن

2007-05-19T11:35:00.000+03:30

برای دوستی که نامه فرستاده بود و برای این دوستمان که کامنت گذاشته بود که برای گرگ ها دل نسوزانیم.

برادر جان، این جا بحث سوبژه و آبژه است، خودمانی تر این که مهم نیست که چه کسی این وسط لگد می خورد، یعنی مهم هست، اما حرف من این نیست، پلیس نباید لگد پران باشد، پلیس لگد پران همین نسل را باز تولید می کند، وقتی «اکبر سیاه» دستگیر می شود جای خالیش زیاد باقی نمی ماند، یک «محمد قرقی» پیدا خواهد شد که جای خالیش را به «سه سوت» پر خواهد کرد و آش همین است و کاسه هم همین.

بعد هم این که با استدلال شما اگر امروز در عراق تروریستی دستگیر می شود همان اتفاقات ابوغریب برایش جایز است و شاید اصلا محاکمه بدون اعدام حقش هم باشد، اما واقعیت این است که کسی که دستگیر می شود از مقام فرادست به فرودستی تغییر می کند، تروریست عراقی و تروریست اجتماعی ایرانی در این مورد با هم تفاوتی ندارند، قانون (اگر که هست) برای مقابله با همین بی قانونیست، جایی که مجری قانون سمبل بی قانونی می شود از جامعه نباید انتظار زیادی داشت.

و از طرفی، بحث بحث تعریف هاست، امروز برای پلیس این تعریف شده است که این رفتار در قبال گروهی از مردم جایز است، که این گروه مخل امنیت اجتماعی هستند، و این رفتار پلیس اگر به شکل رفتار غالب در بیاید دور نخواهد بود که شما را به جرم عکاسی در پارک و آن یکی را به جرم فعالیت برای حقوق زنان آفتابه به گردن در خیابان ببینیم، اگر این هم نه، لا اقل له شدنتان را زیر لگد تماشا کنیم و ته دلمان رضامند این باشیم که با یک اخلالگر امنیت اجتماعی کمتر زندگی بهتری خواهیم داشت.

عزیزم، بحث سر رفتارهاست، انجام دادن فعل خوب به شیوه نادرست نتیجه معکوس به بار خواهد آورد.

راستی یک چیزی، من با ابن آدم ها زندگی کرده ام، هنوز روده های بیرون آن آدم بیگناه را از کودکی یادم هست و تا همین روزها کابوس بزرگ من کابوس اسلحه روی شقیقه خودم است، هیچ روانپزشکی نتوانست آن فروردین لعنتی سال 82 را از اعماق ذهنم بیرون بکشد و دور بیاندازد.

طرح ارتقای امنیت اجتماعی – قسمت دوم – مبارزه با ارادل و اوباش – چند نکته:

2007-05-18T21:57:00.000+03:30

به مبارکی و میمنت قسمت دوم طرح ارتقای امنیت اجتماعی تحت عنوان مبارزه با اراذل و اوباش انجام شد، اما چند نکته باقی ماند که انگار قرار نیست بهشان توجه کنیم!

اولین اتفاق شکل و شمایل برخورد پلیس با متهمین و مجرمین است، کردن لوله آفتابه در دهان متهم ، خواباندن متهم به روی زمین و نوازش با کف پوتین، زدن متهم با باتوم در حالی که هیچ وسیله و امکانی برای فرار یا مبارزه متهم متصور نیست، همه این ها و بسیاری اتفاقات دیگر که قاعدتا از چشم مردم عادی پوشیده است نمونه بارز هتک حرمت انسانی است.

در حقیقت پیه چرب این اراذل و اوباش به تن بسیاری از ما خورده است و خیلی از ما دست کم یک بار طعم تلخ نا امنی به وجود آمده از جانب اینان را مزه کرده ایم، ولی میزان جرم (هر چقدر هم که باشد) به پلیس یا ناظم قانون این اجازه را نمی دهد که در مقابله با او، در حالی که شرایطی برای مقاوت ندارد، از هر روش نا جوانمردانه ای استفاده کند، اتفاقی که در سطح گسترده تری در زندان ابو غریب عراق افتاد، نظامیان آمریکایی به این معتقد بودند که این افراد دستگیر شده تروریست اند و هیچ عملی در مقابل آن ها مذموم نیست، واکنش جامعه و افکار جهانی چیز دیگری را ثابت کرد.

دومین نکته به عادات پلیس بر می گردد، پلیسی که در مقابل این افراد به این شکل از لگد و باتوم استفاده می کند به راحتی در تجمعات دیگر هم از قدرت حقه خود استفاده می کند، زیرا این شکل برخورد برای پلیس نهادینه شده است و بنا به تعریف هدف (target) قادر به تکثیر آن است، هدف بعدی می تواند تجمع معلمین یا زنان و یا دانشجویان باشد، در واقع جنس لگد پراکنی عکس های پایین یکیست.

نکته سوم به عملکرد پلیس بر می گردد، نیرویی که فقط در مدت دو روز قادر به دستگیری 80 درصد اراذل و اوباش اصلی تهران است (نقل به مضمون از سخنان سردار رادان در سیما) به طور مشخص خود را متهم می کند، زیرا واضح است که پلیس از محل اختفا و نوع فعالیت های این افراد در طی سالها آگاه بوده است، اهمال ذر برخورد با این افراد در گذشته و برخورد مقطعی تحت عنوان «ارتقای امنیت اجتماعی» کلیت پلیس را به زیر سوال می برد .

سرخوشی مقطی ما در مقابل برخورد با اراذل و نا امن کنندگان جامعه نباید باعث چشم بستن بر واقعایات بی رحمانه موجود شود، شاید دفعه بعد خود ما در طبقه نا امن کنندگان اجتماع در بیاییم.

نوشته فهیمه خضر حیدری
عکس ها از خبرگزاری ایسنا و فارس و این سایت

2007-05-18T02:04:00.000+03:30

نگاه کن،

کوچک این پایین ایستاده ایم و بچه غول ها را سنگ می زنیم...

2007-05-16T09:37:00.000+03:30

لخت بیدار شو دختر

بیا با هم قهوه بخوریم ،

نقشه هایمان را کشیده باشیم تا صبح و

دنیا را عوض کنیم

.
.
برای این پست

...

2007-05-01T16:25:00.000+03:30

The only real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes, but in having new EYES.

Marcel Proust

ّFreedom? Maybe!

2007-05-01T13:01:00.000+03:30

نزدیک بود به چیز برویم، همان جایی که خیلی هامان می رویم دیگر، همان که اولش «گ» دارد و آخرش «آ»، به گا!

آقا رک و راست، ما سه سال پیش لاغر بودیم عینهو نی قلیان، دانشگاه که تمام شد آماده به رزم می شدیم که یک روزی یک آدم بی ربطی خبردارمان کرد که لاغری یعنی معافی، ما هم رفتیم و با بساط و بندی معاف شدیم که مثلا زمان صلح خانه مان بنشینیم و سماق بمکیم، دو ماه پیش یکهو زمزمه پیچید که معافیت هایمان را باطل کرده اند و ممنوع الخروجیم و چه و چه و چه، چه اعصابی از من یالقوز یک لا قبا رفت بماند، که کارمان را چه کار کنیم و مهاجرتمان را چه کار کنیم و این واممان را چجور گلی به سر بگیریم، حالا حساب کنید که چه اعصابی رفت از بچه هایی که زن گرفته بودند و اجاره خانه می دادند و زندگیشان بند یک خط نامه شده بود و یک امضای ناقابل.

انگار فعلا بی خیال ما شده اند، البته این فعلا را هم گذاشته اند بماند تا استخوان لای زخم ما مانده باشد هنوز، که فکر نکنیم خیلی باید خوشحال باشیم، خوشحالی به ماها نیامده!

نکته روانی:

سلامت روانی چیز خوبیست!

نکته اجتماعی:

وقتی کاری برای انجام دادن نداشته باشی، برای خودت و اطرافیانت کار می تراشی!

تکلمه:

البت ما قصد نداشتیم به «گا» برویم ها، قصد و منظور نداشتیم که برویم یعنی، گفته باشیم که داشتند می بردنمان، اما نبردند فعلا!

آقا جان، بچه محل در آمدن با شما بسی مایه حیرت شد، یحتمل در این ده سالی که شب ها با این زبولون مرحوم هدایت را بالا می رفتیم و وارسته را تا پایین گز می کردیم و سیگار می کشیدیم و پپل (PEPEL)را دید می زدیم (پپل آدم نیست ها، بیشتر سگ است!) و آن پیچ امین الدوله سر مسیح را بو می کشیدیم و وسط چمن های میدان هدایت ولو شده بودیم، شما هم با این موسیو ورنوش وارسته را بالا می رفتی و هدایت را تا پایین گز می کرده ای و سیگار می کشیدی و جای دیگری را دید می زدی که ندیدیمتان، بلکن دیده باشیم هم، درک حضور خدایان چشم بصیرتی می خواهد که جز با چله نشینی و چهل میخ کردن زمین و خواندن از حفظ اسرار قاسمی و دانستن اسم اعظم میسر نیست، که ما هم این کاره نیستیم!

جدیدا انقدر به این جماعتی که فکر می کنند جماعت طرفدار این مستر پرزیدنت مان آدم های خنگ و ساده و ببویی هستند می خندیم که جانمان بالا می آید، این ها انقدر برای هر چیزی برنامه دارند که از مدیر عاملی باشگاه پرسپولیس هم نمی گذرند تا جایگاه شورای شهرشان مبادا به خطر بیافتد، آن وقت نشسته اید که این ها دورشان چهار سال است و تمام می شوند؟ زرشک!

آی این رفیقمان غصه می خورد، آی غصه می خورد!

آقا این فیلم Children of Men زیادی هالیوودی بود، حیف این ایده ناب نبود که صرف پروپاگاندای ضد تروریستی این انگلیسی ها شده بود؟ اصلا حیف این برادر متعهد!

خدا را شکر، بعد از تشکیل تیم ملی فوتبال دستی که می خواهند شایستگی هایشان را هم ثابت کنند تازه، چشممان به جمال تیم ملی مچ اندازی هم روشن شد، بماند تا تشکیل تیم ملی نشستن روی زمین!

شما چه چیزی پیش خودتان فکر می کنید که این موزیک های این بغل را دانلود نمی کنید و گوش نمی کنید؟ ها؟ فکر کردید ما علافیم که موسیقی بگذاریم برایتان؟

ما یک سر می رویم تا این دشت لاله های واژگون، این جا را بپایید و آب و جارو کنید که بر خواهیم گشت، به سرعت!

برای اشتیاقی که کشته نه، مدفون که شد

2007-04-26T11:51:00.000+03:30

آذر جان، خواستی از آرزو بنویسم، از آرزوهایی که باید داشت و نداشتنش عجیب است و غریب، از این که من چه چیز را «تر» تر می خواهم و زیادتر

از دست نیافتنی...

آذر جان، برزخ آرزوپذیر نیست، آرزو جاییست که تکلیف واضح است و روشن، همان بهشت یا جهنم، برزخ اما جای آرزو نیست ...

می دانی بهشتی چرا بهشتیست؟ بس که خواسته، آن قدر خواسته تا پرت شده وسط بهشت، خواستن معمولی هم نه شاید، جاهایی چشم پوشیده و با همین هم خواسته، آن قدر زیاد که «تکلیف معلوم» شده.

جهنمی هم همین، آن قدر خواست و نرسید و باز خواست و بیشتر که «تکلیف معلوم» شد، تکلیفش می ماند با قیر داغ

برزخی اما برزخیست، نه این که گفته باشند بماند آن جا، که این خود تکلیف است، نه، برزخی بی تکلیفی است و انتظار، آرزو نباید داشت در برزخ، چه «تر»ی وجود ندارد و بهتری، همه چیز علی السویه است و بی تکلیف

آرزو نباید داشت این جا، سکوت است و سکون و بی تصمیمی و اضطراب عظیم

خودت خوب می دانی، بهتر از هر کس و نزدیک تر از هر کسی می دانی که این روزها بد برزخی ساخته اند برایمان، دست و پا می زنیم که بالا برویم و پرت می شویم، به عقب بر می گردیم و پلهایمان را خراب کرده اند، پرت می شویم و دست می گیرندمان و برزخ، سرنوشت این روزهایمان است لا اقل، و خودت خوب می دانی، خوب می دانی که چقدر می فهمم این روزها همان سه خط پایین این نوشته را که آدمش فرق می کند و خودکارش، حرف اما یکیست...

بگذار برزخ تمام شود، آزمند می شوم و از حرص ها و طمع ها و خواستن دست نیافتنی های باید داشته هم می نویسم، که این روزها همین نبودن همین بایدهاست که جسدم کرده به روی تخت سلیمان، که چهل روز پادشاهی و بعد هیچ، که همین آزمندی هم نباشد هیچ نمی ماند از موجودی که انسان نه، کمینه آدم که باید باشد با حق نفس

همین،فقط صبر کن تا برزخ تمام شود...

LOST!

2007-04-04T08:57:00.000+03:30

برای اتفاقی که افتاد...

این عکس زمانی گرفته شد، همان موقع فراموش شد تا دیروز که چسبید بیخ گلو و دست بردار نیست انگار، دست بردار نیست حالت آن دست و هاله دورش، یا آدمی که انگار از جلد آن یکی بیرون می آید و دست بردار نیست از این بیرون آمدن، تمام آن فضای خالی و دلیلش هم دست بردار نیست...

چاره ای نیست، سرنوشت بعضی چیزها هم این شکلیست، که اول دیده نمی شوند و بعد یکهو می روند وسط چشم ها...

پ.ن:

این عکس شبیه یک چیزی است که یادم نیست، شبیه یک تابلو یا عکس، یا هر چیز دیگری، شباهتی اگر دیدید با کارهای کسی، با تابلویی یا چیزی، اشاره هم اگر کنید حتی، کافیست...

پ.ن:

لطفا کامنت بگذارید و شباهت رو بگید یعنی، لازم دارم این شباهت رو اگر هست با کار کسی.

در موقعیت دشوار ایرانی بودن...

2007-03-25T08:22:00.000+03:30

من، یک خبرنگار بیچاره بی بی سی فارسی، بعد از یک روز سخت کاری، نشسته ام توی یک قطاری و به سمت خانه ام می روم و فکر می کنم، به آخرین خبرهایی که در آخرین لحظات کار کردیم، بعد یک هو می بینم که یک روزنامه نامرد بریتانیایی با تیتر درشت نوشته که «ایرانی ها ملوانان بریتانیایی را گرفتند» و بعدتر می بینم که همان روزنامه نامرد با تیتر ریزتر نوشته که «15 نفر در خلیج عربی ربوده شدند.»

بعد، من روزنامه نگار ایرانی به این فکر می کنم که ایرانی ها با اقدامشان در دستگیری ملوانان بریتانیایی چقدر نگاه ها را نسبت به ایران عوض می کنند و چقدر مردم را دشمن ایران می کنند و باز به این فکر می کنم که اگر ایران این اقدام را انجام نداده بود این روزنامه نامرد خلیج فارس را خلیج عربی نمی کرد و من انقدر گرفتار موقعیت «ایرانی بودن» نشده بودم و انقدر خجالت نمی کشیدم لابد.

امّا من روزنامه نگار بی بی سی فارسی به این فکر نمی کنم که همین بخشی که خودم قسمتی از آن هستم، همین که بی بی سی فارسی هم هست، تا یک ساعت پیش خجالت نکشیده بود و خلیج فارسش شده بود خلیج و من هیچ خجالت نکشیده بودم.

و تازه من به این هم فکر نمی کنم که تمام نقشه های تلویزیون بی بی سی هم با خلیج یا خلیج عربی به دنیا نشان داده می شود و این هیچ ربطی هم به دستگیری ملوانان بریتانیایی ندارد.

لابد من روزنامه نگار بیچاره ایرانی بخش فارسی بی بی سی فکر می کنم که همه چیز به خاطر همین دستگیری است، اگر این ها متجاوز هم باشند باز هم طبق عرف دیپلماتیک حقشان نبوده که دستگیر شوند و اگر دستگیر نمی شدند نه آن روزنامه نامرد بریتانیایی خلیج فارس را خلیج عربی می کرد و نه بی بی سی.

دوران بدیست، در«موقعیت دشوار ایرانی بودن»

پست وبلاگ بی بی سی فارسی

بی بی سی فارسی یا رادیو زمانه؟

پ.ن:

بی بی سی فارسی نقشه ها را عوض کرد و خلیج را به خلیج فارس تبدیل کرد، اشتباه کردم و جایی ذخیره نکردم، باید جایی Cache شده باشد اما من پیدا نکردم!

Smells Like a teen spirit

2007-03-21T04:33:00.000+03:30

- You don't have any other choice, you have to be a liar or a believer.

- Sorry Sir, the deaf-mute role is taken?

این روزها فیلم می بینم زیاد، کتاب می خوانم تا جایی که می شه، برای این که باشعور بشم، اما انگار شدنی نیست! تزریقی نیست بعضی چیزها...

- Who gives shit about being a magician these days?

- I do care, if you are!

و زمانی فرا رسید که آزادی به منتهای خود رسید، دورویی هم!

- Fame is a bitch goddess!

من خاطراتم را دوست ندارم

من تاثیر خاطراتم را دوست دارم!

- Believe me, He's a genius, he has no brain at all!

سایه می گفت کم پیدا شدی

هستم، اما نه جایی که انتظارش می ره،

همین هم یک قدمه به جلو!

- I'm just a lemon tree…

دست راست بعضی ها فقط به این درد می خورد که بگذارند روی انجیلی، قرآنی، چیزی و دروغ بگویند

دست راست بعضی هم به این درد که بگذارند زیر سرت!

Mrs Spring spring into spring every spring

This is SPRING!

بهار شد؟

عید شد و سال کهنه رفت و سال نوییتان مبارک و چه و چه؟

چه ساده...

2007-03-05T14:29:00.000+03:30

محمود احمدی‌نژاد در جمع نخبگان استان گیلان بار دیگر اظهاراتی غیرمنتظره و بهت‌آور بر زبان آورد و گفت «برخلاف دیدگاه بعضی افراد، من معتقدم زنان گیلانی با حفظ عفاف خود در عرصه‌های مختلف کشاورزی حضور داشته‌اند»!!!

هنگامی که دیدگاه رئیس اجرائی کشور در مورد زنان گوشه ای از این مملکت این قدر سخیف است و زشت، برای شمایی که از آزادیتان، از نام و نانتان می گذرید تا حقی به دست آورید، برای شمایی که به مدنیت معتقدید در این وانفسا، برای شما کلاه از سر بر می دارم، که راهتان سخت است، سخت...

تا آزادی

2007-03-05T13:14:00.000+03:30

امضا کنیم برای آزادی

...

2007-03-05T02:11:00.000+03:30

از این که عادت می کنم به این همه نامردمی
از این که عادت می کنم به شنیدن خبرهای تک شب های زندانی و کاری نیست برای انجام
از تمام این ها
از تمام این ها
عذرخواه وجدانم خواهم بود
تا ابد

یا حضرت عباس!!!

2007-03-04T11:56:00.000+03:30

این که می بینید زیاد دور نیست، همین بغل گوش خودمان، فردای عاشورای 85، شهر قدس یا همان قلعه حسنخان، جایی که مردم همین سرزمین دیوارها را تقدیس می کنند....
.
ببینید شمایل حضرت عباس را که توفیق حضور اگر نداشتید باز نصیبی برده باشید، که به روز مکافات، شفاعت همین دیوار رهگشاست!

To Benny

2007-02-25T00:27:00.000+03:30

جخ که دست هایمان را هم برده باشیم بالا آقای فیل
وقتش که رسیده باشد
شلیک خواهی کرد آقای فیل...

...

2007-02-19T09:45:00.000+03:30

تلفن که بی هوا زنگ خورد و از خانه شان بود، که خودش که ایران نیست که، دلم ریخت، بی هوا...

«هوا خوب بود، رفت با شوهرش هواخوری، برگشت، تا دم در، مرد...»

خاک بود

آب بود و گلاب

مادرمان بود و پسرهایی که ما بودیم...

دوست داشتم عاشق مردنش را

دلش نیامده بود باران را فراموش کند

زیر باران...

در چگونگی زیستن، با تراخم...

2007-02-12T00:28:00.000+03:30

می دانی، وقتی توفان شن 100 کیلومتر در ساعتی چادرت را از جا می کند، توفانی که چشمانت را از کار می اندازد و گوشهایت را پر می کند از شن، تو به بدیهیات زندگی فکر می کنی، به زنده ماندن به هر قیمتی، به یک سیب زمینی پخته، بدون نمک حتّی. تو به «فقط زنده ماندن» فکر می کنی...

ترن هوایی که ایستاد روی شفیع آباد...

برای قضای حاجت جایی نیست جز دبستان ده، چهار موال که سه تایش قابل استفاده نیست، که گرفته است، می ماند یکی که رغبت بر نمی انگیزد امّا، دخترک اطوار می آید که «کثیف است این جا»، تا شب جایی برای دفع اوره های اضافی نیست و دخترک هنوز راضی نیست به رفتن، غر می زند که «این جا مسئول بهداشت باید داشته باشد، مسئول نظافت توالت ها» ، دخترک نمی داند که دبیر و مدیر و ناظم و سرایدار و مسئول نظافت و همه کاره این مدرسه یک نفر است، سرباز معلّمی که از بد روزگار به این ناکجا آباد آمده، دخترک نمی داند که بچّه های ده همین را هم غنیمت می دانند، که دست کم گاهی آب دارد، دخترک پنج دقیقه ای دست هایش را زیر آب گرانبهای کویر می شوید، کثیف است آخر،دخترک به درک واقعی معنای «ایو روشه» رسیده است، به عرفان نظافت...

دخترک روسری قرمز تهرانی درک محرومیت می کند به میزان لازم که «لا یکلّف الله نفسا الّا وسعها»...

این جا شفیع آباد است!

شفیع آیاد نام آخرین تجمع انسانیست قبل از کلوت های شهداد، قلعه و کاروانسرای شفیع آباد هنوز پابرحاست، میراث تا جایی تعمیر کرده و در نهایت ول کرده این جا را، مثل همان آب انبار که قرار بوده رستوران سنتی باشد برای جذب گردشگر و نیست. به باروهای قلعه نگاه می کنم که روزگاری برو و بیایی داشته و امروز هیچ.

پیرزن صدایم می کند، جلوتر می روم، کلاه حصیری دارد برای فروش، نوه کوچکش می گوید پانصد تومان، نوه را تشر می زند و می گوید هزار، دو تای دیگر هم دارد، چشمان تراخم گرفته اش پر از التماس است، از نوه های یتیم می گوید، من به دندان های زردش نگاه می کنم، به خودش که محروم نیست دیگر، آب لوله کشی، برق، تلفن، دیش ماهواره ای که لازمه زندگی این جاست و همین، معنی رفع محرومیت را درک می کنم، با تمام وجود.

محرومیت هر جا که هست این جا نیست، چون آب دارند، برق هم، حقوق مسلّم...

این جا شفیع آباد است، این جا را که رد کنی تا هشتاد کیلومتر دهاتی نیست و شهری، تا برسی به دهی که سه خانوار دارد فقط، بیست نفر مانده اند در ده، جایی برای رفتن ندارند و دلیلی برای ماندن، زنده اند تا باز زلزله ای بیاید و خلاصشان کند از دیوارهای کاهگلیشان که سیمانی نخواهد شد مگر به وام دولتی

آن ها معنی وام دولتی را نمی دانند، معنی کمک بلاعوض را هم، فقط منتظر زلزله اند تا بیاید و خلاص...

این جا شفیع آباد است، جایی که پسر 12 ساله است، به هفت ساله ها می ماند امّا، جثه ریزش معنی گوشت را نباید بداند، یک راست می روم سراغ گوسفند های شقه شده آویزان هیات های عزاداری، سراغ نذری های داغ، سهمی برایش کنار می گذارم برای سال آینده، صدقه سری...

همه سر و دست می شکنند برای پرتره های محرومیت، جایزه سال آینده فلان جشنواره از دل همین «معدن پرتره های محرومیت» استخراج خواهد شد، آگاه باشید که معدن همین جاست

این جا شفیع آباد هست یا نیست مهم نیست، مهم این است که سهمش از کلوت های شهداد گردشگر نیست، همان توفان شن کفایتشان می کند گویا.

وانت قرمز می پیچد توی ده،

همه چیز هست پشت باربند قسطی فروشی،

زن ها حلقه می زنند دور مدرنیته...

ترن هوایی راه می افتد

من به عکس های دکتر احمدی نژاد نگاه می کنم که دیوارهای کاهگلی این جا را پر کرده، با آن لبخند ملیح رای خواهش

پسر به ترن هوایی نارنجی ما نگاه می کند که قیمتش از کل دهشان بیشتر باید باشد

ما به هم نگاه نمی کنیم،

دست هم تکان نمی دهیم

حتّی...

عکس از سها تفرشی (کوتوله قهوه ای) از این جا

در مدح حماقت بی انتها

2007-02-03T15:07:00.000+03:30

پیش به سوی جامعه سرمایه داری که اگر بلیتت برنده نشد هیچ جا،
اگر جایزه بانک را هم نبردی هرگز،
باز امید داشته باشی به اعدادی که پس و پیش شدنشان رویاهایت را بسازد / بفروشد،
به چند صفر ناقابل!
.
تب حماقت گرفته این جا را،
در تاریخ بشری بی سابقه بوده این میزان حماقت یک جا،
با هم...

SOUL NIDUS on Rogers TV

2007-01-28T16:39:00.001+03:30

Soul Nidus on Rogers TV

این گروه نیمه ایرانی نیمه کانادایی هنوز دو سال نیست از ایران خارج شدن اما دارن با سرعت هر چه تمام تر پیشرفت می کنن، اینا رو می گم که اگر دو سال دیگه آلبومشون پرفروش شد و مشهور شدن چیزی ازشون نشنیده بودین از خودتون خجالت بکشین!

آهای بر و بکس کانادایی، هواشونو داشته باشین، هی برین کنسرتاشون، مطمئن باشین ضرر نمی کنین!

در این عزای خوشحال جای غم خالیست

2007-01-28T00:23:00.000+03:30

چشم هاتو باز کن، بیدار شو، خواب نیست، فقط یک حقیقت کپک زده، تو خواب نیستی...

سربازها چند صدتایی جوان را دنبال می کنند، جوان ها هو می کنند، فحش می دهند، فرار می کنند، چند نفری هم باتوم می خورند، صدای مدّاح دسته با صدای هو مخلوط می شود، دسته پنجاه نفری، پنجاه نفر هم دور و بر علامتی که طولش کم از طول دسته عزاداری ندارد، صدای ضبط ماشین بغلی بلندتر از فکر من است، یک نفر «اوسی اوسی» می کند، همان حسین حسین سابق با ریتم تند، شبیه همین «دوپس دوپس» خودمان است، یک زن چادری با دو تا ظرف غذا از حلوی ماشین می گذرد، چادرش به دندانش است و تمام هیکلش بیرون، از هیکلش که باید جوان باشد، صورتش دیدنی نیست هر چه می کنم، دندان های محکمی دارد گویا، پلیس راهنمایی سر من فریاد می کشد که چرا از جایم تکان نمی خورم، جایی نیست برای تکان خوردن، نمی فهمد، بکارت موسیقیاییم پاره می شود، من فکر می کنم...

جهنّم همین شکلیست؟

این جا تهران است، خیابان شریعتی، جایی که تو می توانی به بکارت زایل شده موسیقیاییت فکر کنی، به کربلا، عاشورا و این شمایلی که شبیه به محمدرضا گلزار ریشوست، به گوسفندهای آویزانی که فخر هیاتند و هر چه بیشتر فاخرتر، به طول علم، به کوچه ای که چهار تکیه دارد گله به گله، به پرهای زرد و سبز و پسرهای موسیخی که دورش را گرفته اند، ملاک اصلا همین نزدیکی به علامت است، هر چه نزدیک تر مقرب تر جماعت نسوان.

من به بوی قیمه فکر می کنم، من همیشه به بوی قیمه فکر می کنم.

.
این مجالس نباشد جوان ها به کجا می روند؟

.
واقعا به کجا برویم؟ جایی هست حاج عبدالرضا؟

مَن بَکی اَوْ اَبکی فینا مأةً ضَمِنّا لَهُ عَلَی اللهِ الجَنََّةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکی خَمسینَ ، فَلَهَ الجَنةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکی ثَلاثین فَلَهُ الجنةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکَی عشرةً فَلَهُ الجنةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکَی واحِداً فَلَهُ الجنةُ وَ مَنْ تَباکی فَلَهُ الجنةُ .

کسی که در مصیبت ما ، خود بگرید یا صد نفر را گریان سازد بهشت را برای او ضمانت می کنیم و کسی که در مصیبت ما بگرید و پنجاه نفر را بگریاند اهل بهشت است و کسی که بگرید و سی نفر را بگریاند اهل بهشت است و کسی که خود را به گریه وادار کند بهشت برای اوست .

.
این جا همه چیز حساب و کتاب دارد، پنجاه نفر، صد نفر، سی نفر...
.

امشب خون گریه کردم تا برسم خانه، شما هم گریه کنید که در خیابان مجالش نیست، سهمی از ثواب مجلس خیابانی را هم با خود به رختخواب ببرید، امشب با هم می خوابیم، امشب همه با هم به بهشت می رویم اصلا...

قضاوتتان تا کجا؟

2007-01-25T12:56:00.000+03:30

آقای فرجامی، خاطرات پارسی پور را خوانده اید آیا؟ چرایی و چگونگی اتّفاقات «سکسولوژیک» زندگی پارسی پور را می دانید آیا؟ ملاکتان چیست که می گویید «نه خانم پارسی پور روایتگر سیاسی اجتماعی خوبی است و نه بحث ها و خاطرات سکسولوژیکش ارزش خاصی دارد»؟ روایت به ابتدا نرسیده مصاحبه رادیو زمانه با ایشان را خوانده اید؟ حرف هایشان را خوانده اید اصلا که چوب برداشته اید که شهرنوش پارسی پور «سالم» نیست و «صادق» نیست و «فنّی» نیست و «کارکشته» نیست؟ شما سال های زندان را با او بوده اید؟ دیده اید او را به هنگام خودارضایی؟ بوده اید کنار تختش؟ شما ملاکید برای صداقت و سلامت انسان ها؟ قضاوتتا ن تا کجاست؟ تا توی شورت آدم ها؟

رفیق، خودارضایی زن ها همان آلت به دست شدن مردانه نیست، لذّت زن از رابطه جنسی هر چه هست مردانه نیست که با ترشح چند قطره تمام شود، زندان هم همان چهار دیوار نیست که بگیرند و ببندند، زندان جاییست که زنی خودارضایی می کند و من و تو درک نمی کنیم زندانی را که برایش ساخته اند، زندان جاییست که شوهری با زنش سالی دو بار هم نمی خوابد، همین زن از خیانت بیزار است، سالها سکوت می کند تا سرطان رحم، که دکترها بگویند که سرطانی هم اگر هست به خاطر همان ترشحات ناقابل است که سالیست نداشته، به خاطر بچّه ایست که در حسرتش مانده، زندان جاییست که زن گریه می کند و خودارضایی، زندان آن جاست که چاره ای ندارد جز خیانت، که طلاق هم راه بازی برای هر کسی نیست، رفیق، خودارضایی زنانه را دیده ای آیا؟

خاطرات پارسی پور اگر پر از غلو هم باشد، بی ربط و بی منطق هم اگر باشد باز واقعیت نغییر شکل یافته ایست از اتفاقی که هر روز در جریان است، من و شما نمی بینیم آقای محترم.

آقای فرجامی عزیز، نوشته ای که از جنس نیک آهنگ نیستی و بر سبیل اتفاق و به ناحق به یک چوب رانده می شوید، عزیز من، هر چه باشد شما دو تا در یک چیز مشترکید، انگار باورتان شده که «انسان جایزالخطاست» یعنی این که «شما مجازید خطا کنید»، تا هر وقت که خواستید.

زنان در برابر احمق های مبتذل (نوشته کامل نازلی که حرفی برای گفتن نمی ذاره وگرنه گفتنی خیلی هست)

آقای فرجامی عزیز

زنان از زبان زنان

2007-01-14T13:47:00.000+03:30

ایرانی باشی و دقیقه نودی نباشی؟ حاشا و کلّا، چنین مباد، ایدون مباد!

این بالایی یعنی این که ما الان داریم با SQL SERVER سر و کلّه می زنیم به جای این که وبلاگ بنویسیم تا لا اقل بازی را مساوی کنیم، پروژه چهل روزه را بگذاری برای چهار روز آخر نتیجه اش می شود همین که از زندگی بیفتی و جمعه ها و پنج شنبه ها هم سر کار باشی، خلاصه که زندگی اصلا آسان نیست و کلا که دلیل سکوت ما در این وانفسای آخرالزمانی همین است.

ایدون مباد، ایدون نخواهد ماند.

پ.ن:

لوا جان، یک پست خوشگل بنویس راجع به این اخلاق دقیقه نودی ایرانی، من فعلا وقت ندارم!

2007-01-05T16:55:00.000+03:30

صحنه اوّل: یک صحنه رقص تاریک با کلی آدم که دارن تو هم می لولن و بالا پایین می پرن، یک دستی که می ره بالا، یک دستی که می آد پایین، عینکی که همراه اون دست می آد پایین!
صحنه دوّم: یک صحنه رقص تاریک با کلی آدم که به درخواست تو وایسادن و تکون نمی خورن که تو یه چیزی رو از زمین برداری تا نشکسته، مامان تارایی که یهویی داد می زنه «اوناهاش!» و تو فقط یک قدم برمی داری که بری اون «اوناهاش!» رو از زیر پاها برداری و صدای خورد شدن یک چیزی زیر همون یک قدمی که بر می داری رو بشنوی که می فهمی صدای عینکته، اون «اوناهاش!» هم یک سیگار روشن بودند البته که مامان تارا جان فکر کرده بودند من دارم تو این هاگیر واگیر دنبال سیگارم می گردم!
صحنه سوّم هم نداره، فقط نتیجه گیری اخلاقی داره و اونم اینه که الزام نداره گمشده شما گمشده دیگران باشه!
.
پ.ن:
به جون مادرم اگه بگم اون دسته که رفت بالا و اومد پایین دست کی بوده، اصرار نکنید، عمرا بگم!

2007-01-05T02:15:00.000+03:30

« دگماتیسم همیشه ضد خود را تولید می کند، مثل منی که محصول پدرم!»

از بیانات گهربار یک آقای همیشه دوست داشتنی مست!

تو رو خدا ارباب...

2007-01-03T13:37:00.000+03:30

تو رو خدا ارباب، می شه من از اینترنت استفاده کنم؟

تو رو خدا ارباب، می شه دهنمو باز کنم و چشامو ببندم؟

تو رو خدا ارباب، می شه برم بخوابم زیر شیلنگ اینترنت؟

تو رو خدا ارباب، می شه برم تو دنیای مجازی و غلت بزنم؟

تو رو خدا ارباب، می شه برم سایت های پورنو؟

تو رو خدا ارباب، می شه وبلاگ سیبیل رو بدون فیلتر شکن ببینم؟

تو رو خدا ارباب، می شه ازتون تشکر کنم به خاطر اینترنت مجانی که به ما می دین؟

تو رو خدا ارباب، می شه لا اقل به خاطر سرعتش ازتون تشکر کنم؟

تو رو خدا ارباب، می شه ازتون تقدیر کنم که همه سایت های منحرف رو بستین؟

تو رو خدا ارباب، می شه بیام خودمو لو بدم و به همه گناهام اعتراف کنم؟

تو رو خدا ارباب، می شه آدرس خونمونو بهت بدم؟

تو رو خدا ارباب، می شه آدرس ایمیلمو داشته باشی و هی برام ایمیل بفرستی؟

تو رو خدا ارباب، می شه دستور بدی اینترنت رو ببندن؟

تو رو خدا ارباب، می شه برم منحرف بشم؟

تو رو خدا ارباب، بیام زانو بزنم جلوت؟

تو رو خدا ارباب، اجازه می دی ازت تشکر کنم که اجازه می دی برم توی اینترنت؟

تو رو خدا ارباب، بیام فولدر Favorites ت رو کپی کنم توی Browser خودم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای هر روز برم توی سایت تبیان و ده بار روی هر لینکش کلیک کنم؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری هر کی بهم ایمیل زد یه نسخه اش رو واست فوروارد کنم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای تمام آرشیو مسنجرم رو واست بفرستم؟

تو رو خدا ارباب، می ذاری به خاطر تمام آزادی که بهم دادی بیام لپت رو ماچ کنم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای انگشتر عقیق بندازم تو انگشت کوچیکم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای با وضو برم توی اینترنت؟

تو رو خدا ارباب، می خوای کلاس آموزش وبلاگ نویسی بذارم برای همه طلبه های حوزه علمیه؟

تو رو خدا ارباب، اجازه می دی دست بزنم به کیبرد؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری هر کی حرف بد زد بهت گزارش بدم؟

تو رو خدا ارباب، می ذاری سرمو بذارم روی شونه هات و های های گریه کنم؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری Username و Password م رو بهت بدم مال خود خودت باشه؟

تو رو خدا ارباب، اجازه می دی ساماندهی بشم؟

تو رو خدا ارباب، می ذاری من از این سر گردونی نجات پیدا کنم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای دات کام بشم برات؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری برم تو میهن بلاگ اصلا؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری برم همه ویکی پدیا رو پاک کنم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای یادت بدم چجوری یاهو مسنجر هک کنی؟

تو رو خدا ارباب، می شه تو اربابم بشی اصلا؟

تو رو خدا ارباب، می شه منو با شلاق بزنی هر روز؟

تو رو خدا ارباب، اجازه می دی بیام کف خونتون رو با زبونم لیس بزنم؟

تو رو خدا ارباب، می شه دست نوازش بکشی به سرم؟

تو رو خدا ارباب، می شه نذاری منحرف بشم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای دیگه خورشید رو نخونم؟

تو رو خدا ارباب، می خوای برم با تیر بزنم تو زانوی بلاگرا؟

تو رو خدا ارباب، ازت خواهش کنم می ذاری پاهاتو ببوسم؟

تو رو خدا ارباب، می شه یه کاری کنی من دیگه فکر نکنم؟

تو رو خدا ارباب، اجازه می دی دست تو دماغم بکنم تا آرنج؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری واست نظر قربونی بخرم بذاری زیر بالشت؟

تو رو خدا ارباب، می خوای هر روز کیهان رو از حفظ بیام واست بخونم؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری همه کتابام رو آتیش بزنم شب چهارشنبه سوری؟

تو رو خدا ارباب، می خوای سی دی هام رو بشکونم دونه دونه؟

تو رو خدا ارباب، می شه بهم بگی من تو زندگیم چی کار کنم؟

تو رو خدا ارباب، می شه منو با خودت ببری بهشت با هم دیگه آبمیوه بخوریم؟

تو رو خدا ارباب، دوست داری همه سخنرانی هات رو بیام بشینم ردیف اول؟

تو رو خدا ارباب، می شه باهام مهرورزی کنی؟

تو رو خدا ارباب، می شه بازم بهت رای بدم؟

تو رو خدا ارباب، میشه اجازه بدی من وبلاگ بنویسم؟

تو رو خدا ارباب، اجازه می دی هر چی خواستم تو وبلاگم بنویسم؟

تو رو خدا ارباب، می شه وبلاگ منو فیلتر نکنی هیچ وقت؟

پ.ن:

این یه ربطی به آلن گینزبرگ داره دیگه!

مرتبط:

ساماندهی یعنی چه؟

عدوی تو نیستم، انکار توام

خر تو خر ایرانی

اجازه هست ریش بزی بذارم؟

سایتم را در هیچ جا ثبت نخواهم کرد

ساماندهی یک بمب گوگلی دیگر

افشای 17 خطای امنیتی

ثبت وبلاگ و مشکلات بعدی

...

2007-01-02T23:40:00.000+03:30

کمتر چیزی هست در این دنیا که به اندازه هدیه گرفتن «کلیدر» دولت آبادی خوشحالم کند، و تو این را می دانی خانم عزیز «آ»...

دنبال دلیل نگرد که چرا خوشحالیم و خوبیم و حضورمان آزاردهنده نیست، همین هاست خانم عزیز «آ»، همین دانستن هاست ...

کاش تصویرش را می کشتید...

2006-12-31T19:02:00.000+03:30

ooدیکتاتور وقتی دیکتاتور می شود که تصویر ساز باشد، آن را باور کند و به دیگران نیز بقبولاند، آن هنگام است که دیکتاتور جلّاد می شود، خودکامه و در نهایت همان چیزی که تعریف صدّام است، در اصل کسی از دیکتاتور نمی ترسد، تصویر دیکتاتور ترساننده تر است تا هر چیز دیگر.
.
برای کشتن دیکتاتورها باید تصویر را کشت، تصویر است که مخالفانش را این گونه سر به نیست می کند، تصویر است که آن را این گونه تقدیس می کنند (که زمانی چهل موشک به تل آویو زده بود) و تصویر است که خاطرات را می سازد، کسی که به دستور دیکتاتور سر به نیست شده است، وجودی ندارد تا تصویر را منتقل کند به دیگران، تصویر در ذهن من و شمای زنده است که می ترساند.
.

این تصویر چیست؟ تصویر کسی است با طناب دار بر گردن و جلّادی که به ثانیه ای جان از تنش خواهد ستاند و دیگر در این دنیا نخواهد بود، امّا هر چه هست تصویر مرگ یک دیکتاتور نیست.
.

دیکتاتور من با این تصویر مرد، روزی مرد که این پزشک ارتش آمریکا دندان های یک مرد ریشوی نامرتّب را نگاه می کرد تا ازسلامتش مطمئن شود، روزی مرد که کسی به هوای جایزه پنجاه میلیون دلاری مخفیگاهش را در زیر زمین لو داد و روزی مرد که در دادگاه به شهادت آن زن روستای دجیل گوش می داد که از پشت پرده حرف می زد تا مبادا شناسایی شود و به گریه های این مرد دجیلی گوش می داد و دیکتاتور ساکت بود، شرمگین بود و خجل، گمانم دیکتاتور من همان روزها بود که مرد، زنده نبود دیگر
.

اتّفاق درست باید که در زمان درست اتّفاق بیافتد و در مکان درست، مرگ فیزیکی صدّام حتّی اتفاق درست هم نبود که به زمان و مکانش بند کنیم و در اصالتش شک کنیم، صدّام باید که در ذهن هایمان می مرد که نمرد، زنده است هنوز، در هزار قالب دیگر.
.
پ.ن:
قذّافی سه روز عزای عمومی اعلام کرد، به مناسبت مرگ صدّام، کسانی که خاطرات جنگ را خوانده اند می دانند که همین قذّافی روزگاری به ایران موشک فروخت، در همان بحبوحه موشک باران، افسر عالی رتبه لیبیایی هم همراه موشک ها آمد، با هر فرمان شلیک موشک، افسر با قذّافی تماس می گرفت، کسب اجازه می کرد برای شلیک موشک به بغداد، و امروز همین دیکتاتور عزای عمومی اعلام می کند در مرگ دشمن سابق، و تا وقتی قذآفی هست و تا وقتی امثال او حاکمند بر سرنوشت خاورمیانه، روی آرامش را نخواهیم دید و چقدر این دور باطل است و مکرّر، قذّافی شبیه ترین است به صدّام، این همان قالب دیگر است.

Are You the One?

2006-12-26T14:23:00.001+03:30

گاهی بعضی چیزها سنگین می شوند ناگهان، یک تصویر آبی سال هایی که برنمی گردد و آدم دیگری بوده ام آن زمان ها، یک جمله از کتابی که همیشه زنگ می زند توی این گوش ها و تصویری که خیلی دور نیست، لباس سبز و ملحفه زرد و خوابی که دقیقه ای بیشتر نبود با موسیقی.

چاره ای نیست، باید سنگینیشان را برداشت و برد تا بالا، پرتشان کرد از درّه خاطرات پایین و نگاه کرد به همیشه شدن این تصویر، تا من تصویری را داشته باشم از تو، همیشه...

I've felt you coming girl, as you drew near
I knew you'd find me, cause I longed you here
Are you my destiny? Is this how you'll appear
Wrapped in a coat with tears in your eyes
Well take that coat babe, and throw it on the floor
Are you the one I've been waiting for

As you've been moving, surely toward me
My soul has comforted and assured me
That in time my heart it will reward me
And that all will be revealed
So I've sat and I've watched an ice-age thaw
Are you the one I've been waiting for

Out of sorrow entire worlds have been built
Out of longing great wonders have been willed
They're only little tears, darling, let them spill
And lay your head upon my shoulder
Outside my window the world has gone to war
Are you the one I've been waiting for

O we will know... won't we
The stars will explode in the sky
But they don't... do they
Stars have their moment and then they die

There's a man who spoke wonders though I've never met him
He said, "He who seeks finds and who knocks will be let in"
I think of you in motion and just how close you are getting
And how every little thing anticipates you
All down my veins my heart-strings call
Are you the one I've been waiting for

اعتراف نامه شب یلدا با دو روز تاخیر

2006-12-24T10:24:00.000+03:30

نه، واقعا داشتیم از حسادت تلف می شدیم، بازی شروع شده باشد و ما نباشیم؟ استغفر الله!

حالا که این خانم محترم ما را دعوت کرده اند و به عنوان باج سبیل این دعوت نامه هم خودشان را بیخ ریش ما چسبانده اند ما هم می نویسیم تا حداقل کمتر باخت کرده باشیم! (حالا جریان اون بند پنج پست این خانم محترم واضح شد؟ خنگید دیگر!)

اوّل این که: ما کتاب همسایه های احمد محمود و بانو با سگ ملوس حضرت چخوف و سنّ عقل آقای سارتر و امثال آن!!! را در سنّ نه سالگی و ده سالگی خوانده ایم، نتیجه اش انحراف این جانب بود از مسیر رستگاری و البته بلوغ زودرس!

دیّم این که: وقتی سوّم دبستان بودیم سه بار نزدیک بود بمیریم، یک بار افتادیم داخل جوی آب بلوار کشاورز که آن موقع ها گود بود حسابی و یک پیرمردی پرید و نجاتمان داد، یک بار دکتر چشم پزشکمان دارویی داد بهمان که آب بدنمان را تمام کرد و کارمان به بیمارستان کشید، یک بار هم در خواب راه رفتیم و از طبقه سوّم منزل پرت شدیم پایین امّا نمردیم! (الان طبقه 12 یک برجی زندگی می کنیم ها ولی یحتمل بیفتیم باز هم نمی میریم!)

دیّم و نیم: آن موقع ها برای این که توی خواب راه نرویم ما را می خواباندند روی زمین و یک پتویی یا ملحفه گنده ای می انداختند رویمان و خودشان دو طرف ما روی لبه های آن پتو یا ملحفه می خوابیدند تا ما شب اصلا تکان نخوریم!

چهارم: احمقانه ترین کار زندگی ما بریدن ساعد یک پسر بچه بود با یک عدد تیغ، می خواستیم امتحان کنیم ببینیم تیغ با پوستش هم می برد یا نه! بد جوری برید، 14 تا بخیه خورد دست پسرک، هنوز دلمان ریش است از آن صحنه و بد عذاب وجدان داریم.

سیّم: سال دوّم و سوّم دبیرستان ما به اتّفاق 9 نفر دیگر می رفتیم استادیوم تماشای تمام بازیهای تیم پرسپولیس، آخر یک نفر بود در کلاسمان که آن موقع ها که ما 16 ساله بودیم 21 ساله بود و یک عدد پیکان استیشن قرمز داشت که بعد از مدرسه با آن مسافرکشی می کرد، ما هم ذوق داشتیم که یک نفرمان گواهینامه دارد، باهاش می رفتیم استادیوم!

سیّم و نیم: بدجنسی بزرگ زندگی من هم در حقّ همین آقای بزرگسال بود، سبیل داشت به چه گندگی، یک روز نقشه ریختم که سبیلش را بزنیم و همه هم موافقت کردند، نتیجه این که یک زنگ تفریح او خوابیده بود کف زمین و چند نفری نگهش داشته بودند و ما نصف سبیلش را خشک خشک زدیم تا خودش بقیه اش را بزند، واقعا نمی دانم چرا من را نکشت!!

سیّم و هفتاد و پنج: ما دو سال اوّل دانشگاه را هر روز صبح مست می رفتیم سر کلاس، صبح ها می رفتیم در خانه این ممل آریانا و از چهار لیتری شریکی می خوردیم تند تند با معده خالی! خدا پدر بابایش را بیامرزد که از آن جا رفتند!!

چهارم: ما قبل از این سه تا وبلاگ دیگر هم داشته ایم که جزء اسرار است که چه بود و کجا بود و چگونه بود!

چهارم و بیست و پنج: دو روز قبل از مرگ شاملو دیدیمش دم بیمارستان ایران مهر که آورده بودندش هواخوری، روی ویلچر نشسته بود و نگاه می کرد به مردم، چشمانش هنوز یادم هست که چقدر دقیق نگاه کردم که چقدر غم داشت، امّا من آن لحظه نشناختم که، صد متر پایین تر به این رفیقمان گفتم: «ما چرا به شاملو سلام نکردیم؟» یا همچین چیزی، تا برگردیم بالا برده بودندش تو! (البته ما همه چیز بعدا یادمان می آید، مثلا هزار بار از کنار خواهرمان رد شده ایم و بعدا یادمان آمده که این خواهرمان بوده! جدا عرض می کنم!)

چهارم و نیم: ما درچهارده سالگیمان عاشق هر موجود مونّث متحرکی می شدیم! خنده دارترینشان دوست خواهرمان بود که آن موقع سی سال داشت و دو تا بچّه!

چهارم و هفتاد و پنج: هنوز دوست داریم جیمز باند بشویم یا سوپرمنی، بتمنی، چیزی، نصف این که فکری می شویم و همه فکر می کنند که عجب آدم متفکری است به همین خاطر است که داریم فکر می کنیم اگر اسپایدرمن بودیم الان چه کار می کردیم مثلا!

چهارم و هشتاد و پنج: ما مدرسه تیزهوشان درس خواندیم امّا سال چهارم دبیرستان هفت تا تجدید آوردیم تا به همه ثابت کنیم اصلمان همان درس نخوان است که هست، یک لیسانس زپرتی را هم هفت ساله گرفتیم در حالی که در عرض 9 ترم 46 واحد پاس کرده بودیم کلّا، اما چهار ترم بعدی با سه تا تابستان ما 112 واحد پاس کردیم، راستش خودمان هم باورمان نمی شود!

چهارم و نود: در دانشگاه فکر می کردند ما یا گی ایم یا حشیشی که خوب هیچ کدام نبودیم! (جدّا می گفتندها!) فقط حوصله دختر بازی نداشتیم به مدّت چهار سال اوّل و سیگاری بودیم به شدّت!

چهارم و نود و پنج: با همه دوست دختران سابق دوستیم و الان هم که همدیگر را می بینیم کارمان به بغل و ماچ و بوسه و قربان صدقه هم می کشد و اگر نگاه خشمگینی رویمان سنگینی نکند کار به جاهای باریک هم می کشد یحتمل! راستش هنوز خبر نداریم چرا با هم به هم می زدیم، امّا دعوایمان نشده بوده حتمن!

پنج: خانواده مان را به شدّت دوست داریم و می میریم برایشان امّا از هفده سالگی نه باهاشان سفر می رویم و نه مهمانی و از این برنامه ها، مامانمان بعضی وقت ها زنگ می زند به این قارقارک که مثلا بیا خانه که دلمان برایت بسی تنگ است، بس که ندیدتمان!

ها، همین پنج تا بس بود گمانم، حالا نوبت شماست

مانیفیست تغییر رژیم در ده روز، با مشارکت اجباری شما!

2006-12-22T12:12:00.000+03:30

آقا، مگر نه این که این مملکت این همه بدبختی دارد و همه این بدبختی ها مگر نه این که فقط به خاطر این است که دموکراسی همان دیکتاتوری اکثریت است؟

آقا، مگر نه این که امام خمینی در روز 12 بهمن 57 گفته بوده که «سرنوشت هر ملتی به دست خودش تعیین می شود»؟ ها، گفته بوده، پس حالا چون ما آن موقع رای گیری جمهوری اسلامی یا موز بوده ایم و یا حداکثر یک سالمان بوده و رای نداده ایم و از آن جا که الان هم ملتی هستیم برای خودمان، پس این نظام مشروعیت ندارد، چون به هر حال یک نفر هست که مخالف این رژیم باشد دیگر!

از نظر من کسانی که مدّعی هستند مشروعیّت نظام از میان رفته است باید ادّعای خود را برای افکار عمومی ثابت نمایند، آنها برای این منظور می توانند از سخن امام خمینی در بهشت زهرا(س) که فرموده بودند «اینها از باب اینکه مسلّط به سرنوشت خودشان هستند و ...» استفاده نمایند و همچنین می توانند از آیه 9 سوره تکویر که می فرماید «بأیّ ذنب قتلت - به کدامین گناه کشته شدند» نیز بهره بگیرند چرا که در طول سال جاری و سالهای گذشته، صدها دختر و پسر(که همگی از نسل جدید بوده اند) مورد تجاوز قرار گرفته اند(یا به زور یا به فریب) و گروهی از آنها نیز کشته شده اند و بسیاری دیگر از نسل جدید نیز در تصادفات جاده ای کشته و زخمی شده اند، مگر نه اینکه وضع فعلی جامعه نتیجه مستقیم مدیریت نسل اوّل انقلاب در طول 27 سال گذشته است و مگر نه اینکه هیچ کدام از این دخترها و پسرها هیچ گونه نقشی در تشکیل نظام جمهوری اسلامی و تدوین قانون اساسی آن نداشته اند پس چرا باید به اشتباهات نسل قبل از خود (نسل اوّل انقلاب) بسوزند و به چنین سرنوشتی گرفتار شوند و به کدامین کار نکرده باید مجازات شوند؟ (بأیّ ذنب قتلت)

(ما روی آن تصادف جاده ای تاکید داریم ها، روی اعصابمان هست شدیدا!)

پس تا این جا مشروعیت این نظام زیر سوال رفت، حالا چه کار کنیم؟

ما باید با استفاده از همان دو ابزار (سخنان امام خمینی و سوره تکویر) به جنگ دشمن برویم، یعنی برویم به مشهد و قم و شاه عبدالعظیم و کلا جاهای مذهبی و برویم پیش روحانیون بلند مرتبه و بگوییم: «اینه!»

«اینه» یعنی این که به آن ها بگوییم و ثابت کنیم که مشروعیت نظام از بین رفته است و آن ها هم بروند به حاکمیت بگویند که «اینه!»

و این «اینه» دومی یعنی این که آقا جان دست از حکومت بردارید که اصلا مشروع نیستید و از حکومت یزید بدترید و الهی به روز سیاه بنشینید!

به نظر من این راه حل نهایی حل مشکلات این مملکت است و حتما هم جواب می دهد، چون اولا حاکمان این مملکت به حرف بزرگ ترهای خودشان گوش می کنند و ثانیا و از همه مهم تر، از جایی بهشان ضربه می زنیم که خودشان هم باورشان نمی شود، از درون خودشان، و وقتی استدلالات ما را بشنوند بس که همه چیز منطقی است فلج مغزی می شوند و خودشان با پای خودشان کاسه و کوزه شان را جمع می کنند و می روند!

من آماده ام تا بعنوان اوّلین نفر در این راه گام بگذارم لذا اگر شخص یا اشخاصی دیگری نیز با من هم عقیده هستند و انجام پیشنهاد فوق را لازم می دانند با من تماس بگیرند تا به اتفاق به شاه عبدالعظیم رفته و با مراجعه به روحانیت، موضوع فوق را با آنها در میان بگذاریم و نکته دیگری که به ذهنم می رسد این است که من برای رسیدن به یک زندگی با عزّت، هر بهایی را که لازم باشد می پردازم، بعنوان مثال اگر چند نفر هم عقیده با من پیدا شدند در این صورت از محل کارم مرخصی خواهم گرفت و به اتفاق همراهان به قم هم خواهم رفت تا بحث عدم مشروعیّت نظام را با روحانیت آنجا در میان بگذاریم و چنانچه برای پیگیری این مهم، زمان زیادی وقت لازم باشد و من مجبور شوم از شغل خودم استعفا دهم حتماً این کار را خواهم کرد و چنانچه دانشجو می بودم اگر لازم می شد برای پیگیری و اثبات موضوع عدم مشروعیت نظام و برای اصلاح قوانین کشور، تحصیل را موقتاً کنار می گذاشتم.

رونوشت:

اداره کنترل امور خفیّه و بلایای استراتژیک

لابراتوار محترم کلنگ جهت استحضار و کیفور شدن

دفتر علمای عظام و رهبر و رئیس جمهور

Amirkhafan2000 , bacheesteghlali3468 , sahelbala_61 همگی @yahoo.com

پ.ن:

1- این تقریبا مضمون یک ایمیلی است که هر به چندی برای ما می آید و تازه ترش هم، شماره موبایل و آدرس محل کار هم دارد که مثلا زنگ بزنیم به این رفیقمان و برویم انقلاب کنیم! ما هم چون از جان این بنده خدا می ترسیدیم این ها را نمی گذاریم که دردسر نشود برایش.

2- قیافه من شبیه چه گواراست؟ نه خداییش، قیافه من شبیه چه گواراست؟

4- سر هرمس، شما که آن بالا نشسته ای، آقا جان، پیغمبر هم که می فرستی پیغمبر درست و درمون بفرست لامصب!

5- توهّم اصولا چیز خوبیه، فکر کردن از اونم بهتره!

A Tribute to Morissey

2006-12-16T15:30:00.000+03:30

Irish blood, English heart

Irish blood, English heart
This I'm made of
There is no one on earth I'm afraid of
And no regime can buy or sell me

I've been dreaming of a time when
to be English is not to be baneful
to be standing by the flag, not feeling shameful
racist or racial

Irish blood, English heart
this I'm made of
There is no one on earth I'm afraid of
And I will die with both of my hands untied

I've been dreaming of a time when
the English are sick to death
of Labour, and Tories
and spit upon the name Oliver Cromwell
and denounce this royal line that still salute him
and will salute him
FOREVER

Save Target As-------------> Irish blood, English heart

2006-12-14T13:48:00.000+03:30

در مورد پست قبلی:
من نگفتم که رای نخواهم داد، فقط دلیل نوشتن پست قبلی این بود که دوستان عزیز، بای دیفالت از من توقع داشتند که به لیست اصلاح طلبان بی کم و کاست رای بدهم، تمام پست قبلی برای توضیح این مسئله بود که لیستی رای دادن وقتی معنا پیدا می کند که ما بخواهیم به هدفی برسیم، اما هدف من پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات نیست، اصلا هدف من سیاسی نیست، شهر نیاز به مدیریت شهری دارد، من هم، پس به کسانی رای خواهم داد که این توقع من را برآورده کنند، در واقع حاضر نیستم آتش تهیه جنبش اصلاح طلبی باشم، به منافع خودم و شهر خودم بیشتر اهمیت می دهم تا منافع دوستان اصلاح طلب. بگذارید چندی هم خودخواه باشیم تا دیگرخواه، گلی که به سرمان نزده اند این رفقا که وامدارشان باشیم تا ابد!

من به منجی نیاز ندارم، اما انگار آن ها دارند

2006-12-13T14:11:00.000+03:30

من به لیست اصلاح طلبان رای نخواهم داد چون:

1- فراموش نکرده ام که این دوستان کیند و کجایند و هنوز فراموش نکرده ام که اصلاح طلبیشان یعنی این که : «هر چیزی که من می گویم را تو گوش کن و بگو چشم.»

2- فراموش نکرده ام سوابق دوستان را در جریانات غیردموکراتیک دهه 60 و عدم پاسخگویی آن ها نسبت به آن اتفاقات

3- فراموش نکرده ام فرصت سوزی دردناک آن ها را در زمانی که ریاست جمهوری و مجلس و شوراها را در دست داشتند و چسبیدند به قدرتی که برای منافعشان به کار می آمد و بس.

4- فراموش نکرده ام که کودکیم در جنگ گذشته و نوجوانیم در سازندگی جیب تکنوکرات ها و جوانیم در کشمکش این گروه با آن گروه و امیدهایی که نا امید شد، که فراموش نکرده ام این حقّ را که بازیچه نباشم برای رسیدن دیگران به قدرت.

5- فراموش نکرده ام که فضای دموکراتیک به این معنی نیست که من به گروهی رای بدهم تا گروهی دیگر برنده انتخابات نباشند، که معتقدم این دور باطلی است تا ابد. ( انتخاب بین بد و بدتر الزاما انتخاب درستی نیست و در شرایط فعلی حاکمیت یکدست را به صلاح می دانم.)

6- به فتح سنگر به سنگر اصلاح طلبانه اعتقاد ندارم که چشم های گروه مخالف و شورای نگهبان بازتر از این هاست که مجلس را به دست اصلاح طلبان بسپارند و حتی در صورت فتح این سنگر نیز، آن را نه سنگری محکم که سنگری بی پناه می دانم در میان خطوط آتش دشمن که تلفاتش پیاده نظام همیشه در صحنه خواهد بود.

7- به توانایی اجرایی همه افراد این لیست اعتقاد ندارم، الهه راستگو تجربه مدیریت شهری دارد یا خواهر مری؟

8- نحوه حمایت این افراد از دوستانشان مثل دادفر و گنجی نشان می دهد که به هنگام بلا چه می کنند.

9- انتخابات شوراها را اجرایی می دانم نه سیاسی، بهره برداری سیاسی از انتخابات شوراها توسط گروه هایی که به خاطر بیرون راندن حریف از صحنه قدرت به ائتلاف می رسند نتیجه اش می شود عملکرد سال پایانی شورای شهر اوّل.

10- به منجی نیاز ندارم!

این لیست تا 100 هم قابل ادامه است، مسئله این است!

پ.ن:

بخوانید این متن خواندنی الناز را

بخوانید این نوشته خیلی صمیمانه!!! محمد جواد روح را

A Tribute to Bob Dylan & The Grateful Dead

2006-12-12T14:42:00.000+03:30

لذت ببرید از اجرای بی نظیر Bob Dylan و The Grateful Dead که خیر دنیا و آخرت در آن نیزهست....

Save Target As -----------------> I Want You

وبلاگ نویسی، امر متعالی مبتذل

2006-12-11T15:25:00.000+03:30

وبلاگ نویسی امری متعالیست. متعالیست چون گزارشی است از درون نویسنده به ادراکات خواننده، توصیفی است از دانایی نویسنده ای که می نویسد تا مخاطب بخواند و این پایه ای ترین دلیل وجودی فلسفه «تبادل اطلاعات» است : «من دانایی به اشتراک می گذارم و تو حواس». و این گونه است که وبلاگ نویسی امریست متعالی، حتّی متعالی تر از به اشتراک گذاشتن ساده، که در این جا خواننده خود نویسنده است )به عنوان کامنت گذار) و صاحب نظر و موافق و مخالف، و دانایی منتقل می شود از جهتی به جهت دیگر و تا ابد این تبادل دانایی ادامه دارد، تا جایی که نویسنده ای بنویسد (خواه صاحب وبلاگ، خواه کامنت گذار) و خواننده ای بخواند.

امّا وبلاگ نویسی امریست به نهایت مبتذل. «من از آگاهی خود چیزی را، ذرّه ای را با تو به اشتراک می گذارم» که این ذرّه خود در بند ابزار و آلات است و کمبودهای زبانی و قلمی و محیط نشر. که آگاهی اگر که کامل هم باشد (که نیست) با بند بودن به ابزار و محیط نشر ناقص می شود و این بر خلاف تعالی است که خود کامل خواه است و کامل نگر. و این نهایت ابتذال است، «نفی چیزی به غرض».

و وبلاگ نویسی امری متعالیست، تلاشیست برای جذب مخاطب، مخاطبی که از درونیات نویسنده مطلع نیست و این خود بر هم زننده وضع موجود است، و این عین تعالیست.

و امّا وبلاگ نویسی امریست مبتذل، که تلاشی است برای جذب مخاطبی که الزاما مخاطب ما نیست و الزاما حواس لحظه اش به نوشته ما نیست و نا آگاهانه در دام آگاهی ما می افتد که این خود ابتذال است، «رعایت نکردن سطح آگاهی خواننده».

وبلاگ نویسی امری متعالیست، نان ذهنی (هر به چندی هم مالی) نویسنده و خواننده را فراهم می کند و کیست که تلاش برای ارضاء جزئی از گوشه های ذهن را متعالی نداند؟

و وبلاگ نویسی امریست مبتذل، نویسنده ارضاء ذهنی را هدف قرار می دهد و کلمات را قربانی می کند، ارضاء ذهنی بر دانائی غالب می شود.

...

و این تا دورها ادامه دارد...

این تضادّ واضح، این نبرد همیشگی ابتذال و تعالی، هر کدام ما را دست کم یک بار کشانده است به حذف تمام نوشته ها و دور ریختن هر آن چه هست، و این، اتفاقیست که تا وقتی می نویسیم خواهد افتاد، نبرد همیشگی ابتذال و تعالی، نبرد همیشگی «من باید بنویسم» با «من چرا می نویسم؟»

...

2006-11-21T13:18:00.000+03:30

فضا را می خواهم برای تکان خوردن
هوا را می خواهم برای نفس کشیدن...
.
چند روزی این دکان تعطیل است، تا فرصتی که حرفی هم باشد

A Snowy Day

2006-11-15T15:02:00.000+03:30

...It ain't what it looks like

هشت نامه دیّم

2006-11-13T14:28:00.000+03:30

ما قبل اوّل: بدین جهت که ما بر این باوریم که شایعه پراکنی اصولا چیز خوبی است و حدس زدن این که چه اتّفاقی در شرف وقوع است از آن هم بهتر است و در این راستا که ما به هر حال راننده ایم و بیشتر از شمایان پیاده با امور خیابان و پیاده رو آشناییم، تصمیم به کمی شایعه سازی گرفته ایم، تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

اوّل: آقا جان، ما فکر می کنیم که این عملیات تپّه سازی و درّه سازی در پیاده روهای خیابان ولیعصر که جماعت پیاده را به بز های کوهی بسیار ماهری تبدیل کرده است (بز کوهی هم در این اوضاع پاپیچ می شود به خدا!) کلک آقایان است برای قطع (قتل) دسته جمعی درختان خیابان ولیعصر، حالا چرا؟ خدمتتان عرض می کنیم:

برادران زحمت کش شهرداری طیّ یک طرح جهادی تمام جداول دو طرف درختان را از جا در آورده اند و با حفر جوی کوچکی در پیاده رو عملا تصمیم به حذف جوی بزرگ خیابان ولیعصر را دارند، و با توجّه به وسعت این طرح (که تمام طول بزرگترین خیابان پایتخت را در بر می گیرد) و هزینه هنگفتی که برای این طرح شده است، بسی خوش خیالی است اگر که فکر کنیم این دوستان زحمت کش فقط برای نیم متر تعریض خیابان دست به اقدامات فوق زده اند، بل در تلاشند که حریم خیابان را تا جوی های کوچک تازه تاسیس گسترش دهند و نتیجه چیزی نخواهد بود جز از بین رفتن درختان کهنسال خیابان ولیعصر، حالا خودشان هم درختان را قطع نکنند درختان بی حفاظ خشک می شوند و نابود و خود مردم و کسبه درخواست می کنند که درختان مزاحم را قطع کنند، باورتان نمی شود؟ کمی صبر کنید.

دیّم: باور کنید این شایعه نیست، تحلیل منطقی اتّفاقات است!

سیّم:

Khabare Foori: Hozoore karshenase giahane daroee: sarkar khanome Ahmadi rad baraye pasokh be soalate shoma dar omore mokhataban(yekshanbeh 1385-8-21) Saate 18:00-19:30 be vaghte Tehran

«دوستان عزیز به منظور پاسخگویی به سوالات شما عزیزان در بخش گیاهان دارویی روز یکشنبه 21 آبان ماه 1385 سرکار خانم احمدی راد پژوهشگر طبّ گیاهی و کارشناس گیاهان دارویی در امور مخاطبان حضور دارند. شما عزیزان می توانید برای طرح پرسش های خود با شماره تلفن های 22365019-20 و یا ایمیل JJTV@IRIB.IR تماس حاصل نمایید. ضمنا با مسنجر امور مخاطبان (JJTVN_IR) نیز می توانید سوالات خود را مطرح نمایید.»

چهارم: شان نزول سیّم این است که این دوستان جی جی تی وی رفته اند و دیتابیس ایمیل جایی را خریده اند (دزدیده اند شاید) و برای ما هی خبر فوری می فرستند (که حکما ما هم به خبر های فوری ایشان هی احتیاج داریم که بدانیم مثلا گل گاو زبان برای چشم درد مفید تر است یا قوّه باح!) و ما هم مانده ایم چه کار کنیم با این اسپمر دولتی که بیخ ریشمان آویزان است و دکمه Unsubscribe هم ندارد تا حجّت را تمام کرده باشد بر عموم مسلمین.

پنجم: اشتراک ایمیلی غیر قابل لغو یعنی چه؟ (به جان مادرم من نرفتم تو شبکه شون عضو بشم!)

ششم: دیروز هم یک نفر در سیمای ج.ا.ا با افتخار می گفت که از اوّل سال تا به حال یکصد میلیون اس ام اس تبلیغاتی (شما بخوانید اسپم تبلیغاتی) برای مشترکین محترم فرستاده شده است و از این به بعد هم فرستاده می شود تا جانتان در بیاید!

هفتم:

سوال: توقّع بیخودیه که انتظار داشته باشیم دولت حقوق مصرف کنندگی مون رو رعایت کنه؟ اون هم وقتی که برای خدمات ارائه شده پول پرداخت می کنیم؟

جواب: بله.

هشتم: با این یاد چیزی نمی افتید؟

هشت نامه اوّل

2006-11-11T16:36:00.000+03:30

اوّل: زیتون راست می گه به خدا، مردم ما جنم دارن، خوبش رو هم دارن، فقط کافیه کسی هدایتشون کنه!

دوّم: ویزیتورهام 6 برابر شدن، نمی دونی با چه جدّیتی سرچ می کنن زهرا امیرابراهیمی!

سوّم: خوشحالم که جواب سرچشون می رسه به من، به هوای لینک فیلم می آن اینجا و چیزی دستگیرشون نمی شه!

قبل از چهارم: این عکس که این جاست آمار Webstats4u ی من نیست که، یک جور علّاف سنجه!

چهارم: اگر دو روز ننوشتم معنیش این نیست که حالم بده، معنیش اینه که شاید حالم بد باشه شایدم نباشه!

چهار و نیم: خدایا، این نازلی دخت آیدین را از جمیع بلیّات محافظت بفرما!

پنجم: The Decemberists گوش کنید، با این هم رستگار می شید!

ششم: سایت این گروه دیگه واسه چی فیلتره آخه؟

هفتم: kjASHFDSDFAFHAGHDFASUGHASDJFG

هشتم: اینم لینک موزیک

Save Target As: -------> The Perfect Crime 2

2006-11-07T12:01:00.000+03:30

يه مساله :
همه ي فمينيست ها و كلا آدم هايي كه براي آزادي زنان فعاليت مي كنن ، تبليغ مي كنن ، درباره ي بحث زن سكسي يك حساسيت خاصي دارن . دوروبرتون اگه درست دقت كنيد مي بينيد كه به خاطر تبليغ اين جنبه ي زن ها ، مردهاي بسياري هم به يك زن سكسي توجه خاص نشون مي دن. مساله اينه كه سكسي بودن بد است يا خوب؟ يك زن سكسي كيه؟ اصلا سكسي بودن دقيقا چيه؟ آيا نادرسته كه يك زن براي اين كه لذت بيشتري به مرد مقابلش بده خودش رو به شكل زن سكسي دربياره؟ اگر اين كار آگاهانه باشه آيا ماجرا فرق نمي كنه؟ آيا واقعا نقش سكس در يك رابطه پراهميت نيست؟
جدا سوال شده برام اين قضيه . جواب هاتون رو برام بنويسيد حتما . ممنون .

حلقه سرخ، بر گردن دموکراسی آمریکایی

2006-11-07T09:25:00.001+03:30

کسی ماجرای مک فارلین یادش هست؟ همان که معروف شد به کونترا گیت، همان که گندش درآمد که آمریکایی ها در زمان جنگ ایران و عراق از راه فروش اسلحه و مهمّات به ایران، مخارج شورش چریک های کونترا در نیکاراگوئه را فراهم می کردند؟
تلاش های آن سالهای آمریکا نتیجه داد، بعد از سال ها جنگ و خون ریزی دولت سوسیالیست دانیل اورتگا سقوط کرد و چریک های کونترا با حمایت مستقیم آمریکا به قدرت رسیدند.

امّا امروز که بعد از شانزده سال و با انتخابات آزاد، باز هم دانیل اورتگا به قدرت رسید، پوچی سیاست احمقانه امپریالیستی آمریکا به اثبات رسید. که ملّت ها به اصول خود وفادارترند تا اصول ابرقدرتی که جز به منافع خود به چیزی نمی اندیشد.
از عجایب روزگار هم این که دولت آمریکا در اوّلین موضع گیری نسبت به نتیجه انتخابات سالم نیکاراگوئه (حتّی جیمی کارتر هم ناظر انتخابات بوده است)، دانیل اورتگا و دولت جدیدش را تهدید به قطع کمک های مالی کرده است، چیزی که به شدّت با روح واقعی دموکراسی ادعایی آمریکایی در تعارض است. احترام به خواست مردم در دموکراسی مدل آمریکایی یعنی احترام به خواست مردم تا جایی که منافع آمریکا تامین شود.
.

پیروزی ساندنیستا اتفاق بزرگیست، اتفاق پیروزی نهایی خواست واقعی مردم بر منافع خارجی.
.
مرتبط:
ریگانیسم به ریگان می پیوندد (این جوری وبلاگ جدیدش هم تبلیغ می شه!)
خبر تایمز
خبر این سایت (خبرهای این جا معمولا از داخل خود کشور و توسط افراد آماتور که به خبرنگاری علاقه دارند فرستاده می شه !)

سنگسار اینترنتی زهرا امیر ابراهیمی را محکوم می کنیم

2006-11-05T16:03:00.001+03:30

مدام خواستم ننویسم از حرف هایی که این روزها هست که: «دیدی آن چه که نباید؟»

خواستم ننویسم از چیزی که نباید و نشاید از آدمی که شاید و باید با دو واسطه آشنای هر کدام ماست و کافه نشینی ست نهایت دو میز آن طرف تر ما، امّا وقاحت از حدّ می گذرانند جماعت!

در حیرتم از آداب مردمی که به دنبال فیلم «سکس خواهر بهروز» فضای مجازی را شخم می زنند و نگاه نمی کنند که این خواهر بهروز نیست آن جا، انسانی است مثل خود ما (اگر که خودش باشد) که ستاره سینماست امّا نه ستاره سینمای پورنوی آن ها!

اصلا کسی یادش هست که در آن سریال لعنتی اسم زهرا امیرابراهیمی چه بود؟ همه از بهروز و شوکت و خواهر و دخترش حرف می زنند و این زهراست که وابسته شده به فرهنگ نداشته ایرانی که نرگس قهرمانش است و بهروز و شوکت ضدّ قهرمانش.

و زیاد نگذشته است از زمانی که کارگردان هندی دوره افتاده بود تا انتهای داستان فیلمش را تعریف کند برای جماعت هموطن که با نمایش فیلم سینما ها را آتش نزنند، که قهرمان خوب داستان در انتها می مرد و این به مذاق تماشاچی هندی خوش نمی آمد. قهرمان هندی باید که زنده بماند، حتی در فیلم!

هندی های بی اسطوره (تاریخ هند پر از خداست، اسطوره ندارند و کم دارند این جماعت قدیمی!) قهرمان که می سازند تا پرستشش نکنند دست بر نمی دارند و ما قهرمان می سازیم تا خرابش کنیم و اصلا برای همین قهرمان می سازیم، که هر که بالا رفت را با سر به زیرتربکشیم که اگر جز این بود برای هیچ کدام ما مهم نبود، مثل همان دختر دورگه ایرانی / سوئدی که پورن استار محبوبی هم هست و امّا قهرمان نیست و فراموش می شود به سرعت، فقط خواهر بهروز قهرمان ماست!

و اگر که این فیلم راست هم باشد، گناه زهرا چیست که عامدی و قاصدی، معرفت نداشته اش را به رخ کشیده است تا ثابت کند که چیزی بیش از حیوان نیست و مگر خود ما به وقت عشق بازی چه می کنیم جز آن چه آن ها می کنند و مگر جز این که تمنّای جسم و جان است این، که شاید قرار بوده روزگاری خاطره هاشان را بیاراید و امروز خاطر آزرده کرده دختر از همه جا بی خبر را؟

هر نگاهی که به این فیلم می شود همان سنگی است که به حریم خصوصی و عاشقانه انسانی زده می شود، و ماییم که سنگسار می کنیم روح آزرده آدمی را.

سنگسار اینترنتی زهرا امیر ابراهیمی را محکوم می کنیم.

مرتبط:

سیل ما را خواهد برد

جنده اون كسي است كه رابطه ي خصوصي مي فروشه!

بر نمی تابم این لجنزار را!

به ضمیمهء آزادی

مسئله خصوصی یک زن یا حق مسلم ملی ؟

احساس ناامنی

يک شير زن صدايش را بلند کند...

جامعه ای به توان بی نهایت ابتذال

حریم خصوصی ما کجاست؟

Dedicated to Cats!

2006-11-05T00:31:00.000+03:30

این نمایشگاه تقدیم می شود به تمام کسانی که گربه ها را دوست دارند!
.
طراحی هاش هم بهترن از نقاشیاش! (البته به نظر ناقص بنده)

آقا داوود معتاد شده!

2006-10-29T13:27:00.000+03:30

من می گم از اونجایی که رئیس جمهور عزیز آدم بسیار خانواده دوستیه و اصلا به همین خاطره که می گه ما باید بشیم 120 میلیون نفر، و ازطرف دیگه رئیس جمهوره و خوب کارش زیاده و به خاطر کارای مملکت و برکناری و انتصاب وزراء و انرژی هسته ای و اسرائیل و اینا کلی گرفتاره و به قول معروف اگر رستم جاش بود تا حالا گرز انداخته بود، بهتره چند روزی مرخصی بگیره و بره به امور خانواده بپردازه.

حالا من چرا اینا رو می گم؟ خب چون برادر رئیس جمهور یعنی آقا داوود معتاد شده.

باور نمی کنید؟ باور کنید خوب، منو که می شناسید، رو هوا همین جوری حرف نمی زنم که، لابد دلیل و مدرک دارم دیگه.

حالا ما از کجا فهمیدیم که آقا داوود معتاد شده؟ الان عرض می کنم خدمتتون. ما نه این که افتاده باشیم دنبالش ببینیم با کیا می ره و با کیا می آد و چی کارا می کنه و یا مثلا بخوایم خدای نکرده بریم وایسیم ببینیم وقتی می ره پارک سر کوچه شون می ره پیش مهدی ساقی یا نه، نه، ما هیچ کدوم این کارا رو نکردیم. از تو همین اینترنت خودمون فهمیدیم که آقا داوود معتاد شده.

ایناهاش، خبرش این جاست، تو همین سایت بازتاب خودمون، فقط به خاطر این که برادر رئیس جمهوره و اصولا زشته که آدم بنویسه که برادر رئیس جمهور معتاد شده و داره توهّم می بینه، تیترش رو این جوری نوشتن!

این جا نوشته برادر رئیس جمهور که بازرس ویژه ریاست جمهوری هم هست رفته بازدید زندان رجائی شهر، خب تا این جاش هیچ چیزی از اعتیاد آقا داوود لو نمی ده امّا اگه زرنگ باشی و پاراگراف آخر رو بخونی بهت ثابت می شه که آقا داوود معتاده، اونم از نوع توهّم زاش!

آخه مگه می شه آدم بره زندان رجائی شهر (اونم رجائی شهر!) و یک سری آدم که یا زندانین یا زندانبان رو ببینه و به این نتیجه برسه که «زندانیان احساسی از زندانی بودن نداشتند!» و کارمندان هم «با صفا و با محبت و خدمتگزار» بوده اند؟

جز اینه که آقا داوود توهّم زده و فکر کرده اونجا یک جای دیگه اس؟

شایدم زندانیا داشتن سرسره بازی می کردن و بادبادک هوا می کردن که با توجه به این که اونجا زندانه پس اینم بعیده، پس به همون نتیجه اوّل می رسیم که آقا داوود توهّم زده و فکر کرده که رفته یک جای دیگه ای!

آقای رئیس جمهور! یک ذره به خانواده بیشتر فکر کن، دارن از دست می رن ها!

پ.ن:

شما فکر می کنید زندانیا داشتن چی کار می کردن که آقا داوود فکر کرده اینا احساسی از زندانی بودن نداشتن؟ خب کامنت بذارید بگید دیگه!

کاظمی، کاظمی، تو واقعا برای شورا لازمی...

2006-10-27T11:48:00.000+03:30

یکی نیست به این بابا بگه که «آخه اخوی، تو ته تهش قراره بشی عضو شورای شهر، رئیس جمهور که نمی خوای بشی که این همه کار می خوای بکنی!»
هر چند رئیس جمهور هم که بشه زیاد فرقی نمی کنه، چون اونم کار زیادی نمی کنه، این تهش 360 روز تعطیلی اعلام می کنه و خلاص!
.
پ.ن:
1- چال بزگیر ها کجاست؟ چه جور بزی می گیرن؟
2- «طبقه داران» کیا هستن؟ حالا دقیقا چه طبقه ای دارن؟
3- واقعا می خواد اداره اجرائیات و کمیسیون ماده 100 رو حذف کنه؟
4- حالا چرا می خواد خیابان دوطبقه بسازه؟ اونم وسط شهر؟
5- یعنی مردم انقدر شاش دارن اون طرفا؟
6- تا اونجا که می دونم اون قسمتای ایران مترویی راه نیفتاده، حالا این دکه های فروش بلیط مترو واسه اشتغال زایی جوانان به چه درد می خوره؟
7- کاش برنامه های دیگه اش رو هم می گفت!
8- واقعا انقدر مهمه که آدم مهمی باشیم؟ (به حسین درخشان ربطی نداره ها!)
9- این حا هم یک فرصت شغلی هست، برید ببینید شاید به دردتون خورد!

...

2006-10-25T01:27:00.000+03:30

«دیگر بسم است.

هفت سال است که می روم به صید

و یک دانه قزل الا هم نگرفته ام.

هر قزل آلا که به قلاب انداختم از دست دادم.

یا می پرند و می روند

یا پیچ می خورند و می روند

یا تاب می خورند و می روند

یا چوبم را می شکنند

یا وا می دهند و می روند

یا می دهند و می روند.

دستم هم تا به حال نرسیده به هیچ قزل آلایی.

در پرتو آن همه ناکامی،

بر این باورم که تجربه ای جالب توجه بود

در بالکل از دست دادن

ولی سال آینده کسی دیگر

باید برود به صید قزل الا.

کسی دیگر باید برود

آن جا.»*

آذر که می گفت که هیچ دختری از آن همه دخترهای کلاس امضا نکرده این پتیشن را باورم نشد،

گفتم شاید که توضیح نداده ای،

شاید توجیه نکرده باشی ،

امّا انگار واقعیت دارد،

وقتی به آمار امضا ها نگاه می کنم باور می کنم،

با این فاصله تا یک میلیون امضاء...

با این همه لینک و فقط پانصد خواننده مطلب قبلی،

با این همه بی باوری:

که کسی حوصله این کارها را ندارد.

.دست کم از کسانی که باید،

کسی حوصله این جور کارها را ندارد...

انگار این همان سال دیگر است،

شاید باید تنها رفت به صید قزل آلا...

* : صید قزل آلا در آمریکا، ریچارد براتیگان، ترجمه هوشیار انصاری فر، ص 140 و 141

سنگسار، یک پیشنهاد

2006-10-21T16:45:00.000+03:30

تمام احکام اسلامی بنا به مقتضّیات زمان قابل تغییر و قابل تعلیقند، سنگسار نیز از این قاعده مستثنی نیست. به عنوان مثال حکم زنای با محارم «ضربت با شمشیر» است اما در حال حاضر این حکم به این شیوه اجرا نمی شود. حال با توجه به پست های قبلی من یک پیشنهاد دارم:

با توجه به این که تعلیق یک حکم تنها از طریق ولی فقیه زمان قابل انجام است، مدتی را صرف پیدا کردن اسناد و مدارک کنیم در مورد احکام حدّ زنای محصنه، سنن پیامبر و امامان و آن چه که حکم می کرده اند و آن چه که عمل می کرده اند. از علمای دیگر شیعه هم استفتا کنیم در مورد تعلیق این حکم و تمام این ها را مستندی کنیم برای جمع آوری تعدادی امضاء خطاب به رهبر.

محور این پتیشن می تواند شامل موارد ذیل باشد:

1: درخواست برای تعلیق حکم سنگسار و تبدیل آن به شیوه دیگری از اعدام

2: درخواست برای صدور بخشنامه صریح و شفّاف به قضات کشور در مورد رعایت سنن اسلامی در مرحله تحقیق و بازجویی

3: درخواست برای بررسی تمام پرونده های جاری کشوری با موضوعیّت زنای محصنه و بررسی مجدّد آن ها

قدر مسلّم، تحویل اسناد و مدارک و استفتائات دیگر علمای شیعه به همراه تعداد زیادی امضاء به دفتر رهبری موردی نیست که از طرف این دفتر پیگیری نشود و با توجه به اختیارات رهبر، احتمال تغییر در این قانون از هر حالت دیگری بیشتر است چرا که رئیس قوّه قضائیه و مجامع بین المللی هرگز قدرتی برای تعلیق یکباره قوانین را ندارند و فقط به صورت مقطعی قدرت تعویق یک حکم را دارند.

این راهیست که تا به حال کسی نرفته است و در نهایت نیز در صورت پذیرش آن توسط رهبر، وجهه نظام در داخل و خارج در مورد رعایت مسائل حقوق بشری بهتر می شود که نکته ای نیست که از طرف کلّیت نظام قابل چشم پوشی باشد و همین، احتمال موفقیّت این طرح را بیشتر می کند.

رفتن یک باره این راه هیچ ضرری ندارد، دست کم تکلیف که مشخص می کند!

شیوه های اثبات زنای محصنه، چند روایت - 2

2006-10-21T14:01:00.000+03:30

ب: بیّنه:

سخت گیری در مورد شهادت در مورد زنا از اقرار نیز بیشتر است. برای اثبات زنا از طریق شهادت دیگران، باید چهار مرد و یا سه مرد و دو زن به زنای فرد زانی شهادت دهند. در صورتی که تعدادشان کمتر از این باشد و شهادت بدهند،به دلیل افترا، حد قذف بر خود آنان جاری می گردد حتی اگر شهادتشان مقرون به واقعیت باشد.( محمدحسن نجفى، ابواب مقدمات الحدود، ج‏41، ص‏298)

مورد بعدی این که شهود باید دقیقا شاهد عمل وطی (دخول آلت) بوده باشند، یعنی صرف بودن زیر یک پتو یا بوسیدن یا چیزی شبیه به این دلالتی بر عمل زنا نمی کند و اگر از چهار شاهد حتی یک نفر شاهد عمل دخول نبوده باشد، هر چهار شاهد به دلیل افترا، واجد شرایط حد قذف می گردند. .( همان، ص‏298-301)

در وهله بعدی شهود باید همگی بر نوع عمل انجام شده و شرایط مکانی و زمانی و دیگر شرایط متفق القول باشند. هرگونه تناقض بین شهادت شهود (مثلا یکی از شهود بگوید پنج شنبه شب بود و دیگری بگوید جمعه) باعث ابطال شهادت گردیده و حد قذف را مستوجب می شود.(همان، ص 302)

از دیگر شرایط شهادت، یک مجلس بودن شهادت است، بدین معنی که هر چهار نفر در یک مجلس اقدام به شهادت کنند، در روايت آمده: «سه نفر نزد امام على(ع) آمده و شهادت دادند كه شخصى زنا كرده است، حضرت سؤال كرد: نفر چهارم كجاست؟ گفتند: الان مى‏آيد، حضرت نه تنها منتظر فرد چهارم نشد، بلكه دستور داد بر آن سه نفر حد قذف جارى كنند» (حرّ عاملى، همان، ابواب حد الزنا، باب‏12، ص‏372 و 373، ح‏8 و 9 با كمى اختلاف در تعبیر)

هر گونه تزلزل و تردید در شهادت دادن (مثلا بر جمع شدن زن و مرد شهادت بدهد ولی بر زنای آن ها نه) موجب می شود که کسانی که شهادت به زنا داده اند واجد شرایط حد قذف گردند. حضرت على(ع) در روايتى مى‏فرمايد: « من هيچ گاه اولين شاهد بر زنا نخواهم بود؛ زيرا ممكن است بعضى از شهود نكول كرده و شهادت ندهند، آن گاه من متحمل حدّ قذف گردم» (همان، ابواب حد القذف، باب‏12، ص‏446، ح‏2) که این توصیه ای است برای پیروان تا اولین شاهد نباشند، و وقتی اولین شاهد وجود نداشته باشد، شهادتی نیز اتفاق نخواهد افتاد.

این تا آن جا پیش می رود که حتی پس از صدور حکم و قبل از اجرای حکم اگر حتی یکی از شهود از شهادت خود برگردد، حکم باطل شده و حد قذف بر همه شهود جاری می گردد. (محمد حسن نجفى، همان، ج‏41، ص‏306)

ملاحظه می شود که شهادت دادن بر زنا، از خود زنا خطرناک تر است و کسی که شهادت می دهد بیشتر در معرض حد خوردن قرار می گیرد.

نتیجه:

برای اثبات زنا یا باید شخص زانی خود به زنا اعتراف کند (چهار مرتبه) که یا باید دیوانه باشد و یا خود مایل به سنگسار شدن باشد و یا جهار نفر به زنا (عمل دقیق دخول) شهادت دهند که با توجه به سخت گیری اعمال شده در این مورد، امکان این که زنایی ثابت شود به شدت کم است.

پس چرا قضات ما به این تعداد و با این کیفیت، حکم به سنگسار می دهند؟

آیا تمام این شرایط برای محکوم کردن فرد زانی جمع می شود؟

شیوه های اثبات زنای محصنه، چند روایت - 1

2006-10-19T12:49:00.000+03:30

زنا به دو شیوه قابل اثبات است

الف: اقرار

ب: بینه

الف: اقرار:

اگر شخص عاقل و بالغ و مختار و قاصدی در چهار مرحله متفاوت (از بعد زمانی یا مکانی) به زنا اقرار نماید، زنای او ثابت شده است.

این حکم صریح بدین معنی است که حتی اگر کسی سه بار به زنا اقرار کند و بار چهارم انکار کند زنای او ثابت نمی شود، یا اگر در مجلسی چهار بار به زنا اقرار کند، زناکار بودن او ثابت نمی شود.

فلسفه چهار بار اقرار در چهار موقعیت متفاوت بنا به گفته علما در این است که شخص اقرار دهنده ممکن است در دفعات اول و دوم و سوم به دلیل عذاب وجدان اقرار کند اما با طولانی مدت شدن روند اقرار گیری شخص ممکن است با توبه به درگاه خداوند، از کرده خود پشیمان شده و راه درست را پیش بگیرد. در این حالت شخص زنا کننده در منظر الهی پاک است و نیازی به پاک شدن زمینی (اجرای حد) بر او احساس نمی شود.

از طرفی اقرار بایستی که صریح باشد و دلالت بر چیز دیگری جز زنا نداشته باشد و هیچ احتمال عقلایی بر خلاف آن داده نشود. (امام خمينى، تحرير الوسيله، ج‏2، ص‏459) . سنت پیامبر و امام علی هم بر همین بود. این روایات نمونه ایست از رفتار آن ها با زانی و زانیه:

اول: «اسلمى نزد پيامبر اكرم(ص) آمد و چهار بار اقرار كرد كه مرتكب زنا با زنى شده است و حضرت در هر چهار بار از وى اعراض كرده و روى بر مى‏گرداند. وقتى اسلمى براى بار پنجم خواست اقرار كند حضرت فرمود: آيا او را وطى كردى؟ گفت: بلى، حضرت سؤال كرد: به گونه‏اى كه آلت تو در فرج او غايب شد؟ گفت: بلى، حضرت دوباره سؤال كرد: همان گونه كه ميل در سرمه‏دان و طناب چاه در چاه غايب مى‏شود؟ گفت: بلى، حضرت باز هم سؤال را ادامه داده فرمود: آيا مى‏دانى زنا چيست؟ گفت: بلى، همان كارى را كه مردان با همسر حلال خود مى‏كنند من به صورت حرام انجام داده‏ام. پس از روشن شدن مراد اسلمى و اين‏كه او واقعاً زنا كرده است حضرت سؤال كرد: حال با اين اظهار چه قصدى دارد؟ گفت: مى‏خواهم مرا پاك كنى، پس از آن حضرت دستور داد او را رجم كنند» (علاءالدين على المتقى الهندى، كنز العمّال، ج‏5، ص‏442)

دوم: «زنى خدمت على(ع) آمد و گفت: اى اميرمؤمنان من زنا داده‏ام، مرا پاك كن، چرا كه عذاب دنيا از عذاب آخرت كه تمام شدنى نيست آسان‏تر است.»

حضرت به او گفت: به چه سببى تو را پاك كنم؟ گفت: من زنا داده‏ام.
آن گاه كه اين عمل را انجام دادى داراى شوهر بودى؟ - بلى، داراى شوهر بودم.
آيا شوهرت هنگام زنا به تو دست‏رسى داشت يا غايب بود؟ - شوهرم حاضر بود - و دسترسى داشت - پس از اين‏كه سخن بدين‏جا رسيد حضرت به وى گفت برو وضع حمل كن و پس از آن بيا تا پاكت كنم.
پس از مدتى آن زن خدمت على(ع) آمد در حالى كه وضع حمل كرده بود و دوباره اقرار كرد و حضرت سؤالات قبلى را دقيقاً مطرح كرد و پس از اين‏كه راهى براى فرارش نيافت، گفت: فعلاً برو و همان گونه كه خداوند امر كرد فرزند خود را دو سال كامل شير بده.
پس از دو سال آن زن برگشت و بار ديگر اقرار كرد و حضرت دوباره سؤالات قبل را مطرح نمود تا شايد راه فرارى پيدا شود، ولى آن زن اصرار بر اقرار به ارتكاب زنا و تحمل مجازات رجم را داشت و چون حضرت اين چنين يافت فرمود: فعلاً برو و تربيت او را بر عهده بگير، تا به طور مناسب خوردن وآشاميدن را فراگيرد و زمين نخورد و در چاه نيفتد. با فرمان اميرمؤمنان زن از نزد ايشان رفت در حالى كه سه اقرار تحقق يافته بود، ولى هنگامى كه اين زن از محضر على(ع) بيرون رفت با عمرو بن‏حريث مخزومى مواجه شد. او گفت: چرا گريه مى‏كنى؟ من تو را ديدم كه نزد على مى‏رفتى و از او درخواست مى‏كردى كه تو را پاك كند. گفت: من نزد امير مؤمنان رفتم و از او خواستم مرا پاك كند، ولى او گفت: فعلاً فرزند خود را تربيت كن تا خوب بتواند بخورد و بياشامد وبر زمين نيفتد و در چاه سقوط نكند و من مى‏ترسم كه مرگ دامن‏گيرم شود در حالى كه پاك نشده‏ام. عمرو بن‏حريث گفت: به سوى على(ع) برگرد، من كفالت فرزندت را بر عهده مى‏گيرم. پس از آن زن برگشت و به على(ع) گفت: عمرو فرزند مرا نگه‏دارى مى‏كند. در اين هنگام باز هم على(ع) خود را به تجاهل زده، سؤال كرد: براى چه او را نگه‏دارى مى‏كند؟ زن گفت: اى اميرمؤمنان من زنا كرده‏ام، مرا پاك كن و باز هم حضرت همان سؤالات سابق را مطرح كرد و او جواب گفت.
در اين هنگام حضرت سر خود را به سوى آسمان بلند كرد و گفت: خدايا چهار اقرار ثابت شد، آن گاه در حالى كه صورتش سرخ شده بود، با ناراحتى نگاهى به عمرو انداخت. عمرو وقتى اين حالت را ديد گفت: اى اميرمؤمنان چون من فكر مى‏كردم شما از اين كارم خوشتان مى‏آيد، متكفل امور فرزندش شده‏ام، اما حال كه ناراحت هستيد چنين كارى را نمى‏كنم. حضرت فرمود: حال كه چهار اقرارش كامل شد اين حرف را مى‏زنى؟؛ يعنى خوب بود قبل از آن از من نظر مى‏خواستى آن گاه من نارضايتى خود را اعلام مى‏كردم، نه حالا كه چهار اقرارش كامل شده و بايد رجم شود. سپس حضرت فرمود: حال سرپرستى آن كودك را با خوارى و ذلت بر عهده بگير. سپس دستور داد تا آن زن را رجم كردند» (حرّ عاملى، وسایل الشیعه، ج‏18، ابواب حدالزنا، باب‏16، ص‏379، ح‏1، با مقدارى تلخيص)

سوم: «ماعزبن مالك نزد پيامبر(ص) آمد و گفت: اى رسول خدا من مرتكب زنا شده‏ام، ولى پيامبر اكرم(ص) از وى روى گرداند. ماعز دوباره از سمت راست پيامبر اكرم آمد و گفت: اى رسول خدا من زنا كرده‏ام، باز هم پيامبر اكرم از وى روى گرداند. او براى بار سوم نزد ايشان آمد و گفت: من مرتكب زنا شده‏ام، ولى پيامبر اكرم اين بار نيز توجهى نكرد. پس از آن ماعز بار ديگر خدمت پيامبر اكرم رسيد و بار ديگر اقرار كرد. وقتى با اين اقرار، اقرارهاى چهارگانه كامل شد، پيامبر اكرم فرمود: شايد بر او بوسه زدى يا او را لمس كردى يا بر وى نظر انداختى. گفت: نه يا رسول الله، حضرت فرمود: آيا با وى هم‏بستر شدى؟ گفت:بلى، همان گونه كه ميل در سرمه‏دان و طناب در چاه پنهان مى‏گردد. پيامبر اكرم گفت: آيا مى‏دانى زنا چيست؟ گفت: بلى، با او عملى را انجام دادم كه مرد با همسر خود انجام دهد. حضرت فرمود: هدف تو از ابراز اين اقرار چيست؟ گفت: مى‏خواهم مرا پاك كنى. آن گاه حضرت امر كرد تا او را رجم كنند.» (بيهقى، السنن الكبرى، ج‏8، ص‏226 و 227.)

در واقع رفتار آن ها به گونه ای بود که فرد از اقرار کردن سر باز یزند و گناه زناکاری را به گردن نگیرد، زیرا معتقد بودند که توبه نیز انسان را پاک می کند.

جالبی قضیه این جاست که تا وقتی تعداد اقرارها به چهار نمی رسیده است هیچ گونه تعقیب و دستگیری از طرف دولت اتفاق نمی افتاده است.

تحت این شرایط اگر کسی خودش به گناه خودش اعتراف کند قاضی باید با سوالات خود فرد اقرار کننده را از اقرار کردن منصرف کند (طبق سیره عملی پیامبر و امامان) و اگر فرد اقرار کننده بر مجازات خود مصر بود قاضی باید که حکم را اجرا کند. و البته این از اختیارات قاضی است که حتی پس از صدور حکم هم در صورت توبه شخص اقرار کننده، وی را ببخشد.

می بینیم که در صورت اجرای دقیق این اصول کمتر کسی به حکم رجم گرفتار می آید مگر این که خودش قصد بر رجم شدن داشته باشد.

و آیا واقعا قضات ما به این شیوه عمل می کنند؟

سنگسار

2006-10-19T12:36:00.000+03:30

نازلی این جا درست می گوید، باید اطلاع داشت و حرف زد. مسئله سنگسار این روزها سخت ذهن من را مشغول کرده است. خواستم خودم در متون اسلامی که در کودکی خوانده بودم بچرخم و شواهد و روایات جمع کنم اما با پیدا کردن این کتاب که تقریبا همه چیز را واضح توضیح داده است ضرورتی به دوباره کاری ندیدم. فقط سبک نوشتاری بخشی از کتاب را که به اعدام به خاطر زنا اشاره دارد خلاصه می کنم و به زبان وبلاگی تری می نویسم. اگر خواستید کل کتاب یا دست کم بخش مربوط به اعدام را خودتان بخوانید، اگر نخواستید هم همین ها را بخوانید.

قبل نوشت:

هر نوشته ای دلیل بر مسلمانی یا نامسلمانی یا کمونیست یا سوسیالیست بودن من نیست، لطفا تفتیش عقاید نکنید!

لا یکلف الله نفسا الا وسعها

2006-10-17T02:18:00.000+03:30

.تمام سرگذشت های این صفحه،

تمام آدم های این جا،

از شهرهای کوچکند با تحصیلات کم و آگاهی کمتر

آدم هایی که به اجبار شوهر می کنند،

فقیرند و بی گذشته و بی آینده

آزاد هم که باشند اسیرند به جهل و تعصب و فرهنگ تکه پاره ای که وصله پینه سال ها تاخت وتاز مغول و ترک و عرب و رومی و انگلیسیست.

.
چرا هیچ فاسدی از قشر مرفه سنگسار نمی شود؟
فاسقان همیشه خدا همین آسیب پذیران جامعه اند؟
همین هایی که نان خوردنشان هم به زور است و ضرب؟

مگر «فقر که از دری وارد شود ایمان از در دیگر خارج نمی شود؟»

.
یک سنگ،

دو سنگ و هزار سنگ

و انسانی می میرد

و از خاطر من گذر می کند که اسلامی که من می شناختم،

اسلامی که من دیدم،

چیز دیگری بود روزگار دیگری.

اسلام «لا یکلف الله نفسا الا وسعها» بود

اسلامی که قاضی با کفش های ناراحت را قاضی نمی دانست

مباد که کفش هایش بر حکمش اثر گذاشته باشد.

به حکم خودتان هم محکومید آقایان

سرنوشت بازی های دیگری برایتان رقم خواهد زد.

...

2006-10-16T23:55:00.000+03:30

نازلی داغدار شد، مادربزرگش هم راحت...

آقا مراد، قتل غیر عمد و باقی قضایا

2006-10-16T01:07:00.000+03:30

سلام، ببخشید وقتتون رو می گیرم، اما یک چیزی هست که من نمی فهمم، گفتم شاید شما بفهمید به منم بگید.
قضیه از این قراره که از طریق خورشید رسیدم به این لینک.
حالا که این که این شمامه خانم چکار کرده و مراد کی بوده و کی با کی خوابیده و کی کدوم یکی رو کشته بماند، همش توی این نوشته هه هست، خودتون بخونید.
اما چیزی که من اصلا نمی فهمم اینه که این جا این آقای وکیل می گه که« سه ماه بعد در تاريخ دوم خرداد ماه سال 85 جلسه دادگاه با حضور وکيل تسخيري تشکيل مي شود و متهم باز هم به قصد نجات جان شوهر و برادرش به ارتباط نامشروع اقرار مي کند و دادگاه او را به اتهام زناي محصنه به سنگسار و شوهر و برادرش را به اتهام قتل غيرعمد به شش سال حبس محکوم مي کند.»
بعدش خوب بالاتر گفته که «در روز حادثه برادر و شوهر وي آن دو را در خانه محاصره مي کنند و وقتي مراد قصد فرار از سوي پشت بام را داشته با 20 الي 25 ضربه چاقو وي را از پاي در مي آورند...»
خوب حالا سوال من اینه:
یعنی حالا ما بگیریم یک ضربه غیر عمدی باشه، یعنی مراد مرحوم که داشته فرار می کرده یهویی افتاده باشه روی شوهر و برادر و اونا هم که خب داشتن می رفتن تو خونه که خیار پوست بکنن و چاقو دستشون بوده، این چاقوهه می ره تو شیکم آقا مراد، تکلیف اون 19 الی 24 ضربه دیگه چی می شه؟

یعنی آقا مراد هی می رفته اون بالا و خودش رو پرت می کرده روی اینا که اون چاقوهه هی بره تو شیکمش؟

یا این که اینا هی می خواستن آقا مراد رو از روی خودشون بلند کنن ولی چون چاقو دستشون بوده که برن خیار پوست بکنن و اون چاقو هی می رفته تو شیکم آقا مراد، آقا مراد هم به صورت غیر عمدی مرده؟

یا این که این آقای شوهر و آقای برادر اصلا از قصد 20 تا ضربه زدن به آقا مراد اما چون داریم که : «الاعمال بالنیات» و این دو تا هم قصدشون کشتن آقا مراد نبوده و آقای قاضی هم اینو فهمیده این قتل غیر عمده؟

یا شاید هم این آقا مراد آدم چغری بوده و اینا فکر نمی کردن که با بیست تا ضربه چاقو بمیره، اما چون مرده و اینا فکر نمی کردن که بمیره پس قتل هم غیر عمده؟

یا شایدم چون شمامه خانم گفته که با آقا مراد خوابیده و اینا و شوهر و برادر هم اصولا حق دارند که هم فاسق رو بکشن و هم فاسقه رو پس اگه قتلی انجام بشه غیر عمده؟

ها؟ لااقل قتل شبه عمد، قتل موجه یا یک همچین چیزی بگین لامصبا، قتل عمدتون چه شکلیه پس؟

پی نوشت:

تاریخ اون دادگاهه چرا دوم خرداده؟ هر چی بی منطقیه زیر سر این دوم خرداده!

The Hand That Feeds

2006-10-14T13:09:00.000+03:30

به تاسی از حضرت کلنگ:

اگر جمعه شبی کاری ندارید نشئه کنید و ناین اینچ نیلز ببینید

(حالا شب جمعه هم نبود مهم نیست، شما ببینید!)

The Hand That Feeds

مرگ ماهی ها

2006-10-11T13:00:00.000+03:30

همین چند سال پیش بود روزهایی که زندگی به طرز بسیار کاملی به هیچ جایمان نبود، این کتاب مال همان دوران است. یک روز وسط «طویله» پیدا شد، زیر دست و پای جماعت مست و رقاص و دیوانه. طرح جلدش از پرویز شاپور بود و مقدمه اش از نادر نادرپور. کتاب آخرین نفس هایش را می کشید…

این کتاب همان روزها تایپ شد و ماند و ماند تا همین روزها که نسخه پرینت شده اش را باز دیدم و یادم افتاد که هست.

این مجموعه شعر الزاما سلیقه شعری من نیست اما نمونه مناسبی است از شعر سیاسی – انقلابی یک مارکسیست اسلامی در روزهای قبل از انقلاب با همان حال و هوای ایده آلیستی آن روزها. خواندن مجانیش که لااقل ضرر ندارد!

......................................................................

مرگ ماهی ها Save Target As: ------------------------------->

2006-10-08T14:09:00.000+03:30

تا آخر ماه اکتبر دسترسی به 1.2 میلیون کتاب الکترونیکی سایت World eBook Fair آزاد شد.

بشتابید...

2006-10-07T14:17:00.000+03:30

انگار یک نفری هست که هر روز مرفین بهم تزریق می کنه، یا کدئین می ریزه تو غذام، یا نمی دونم یک کاری می کنه که مدام انگار نشئه ام، بی حس، کرخ، اما خوب خوب خوب...

می دونی که چی می گم؟

توهم...

امروز صبح دو نفر بودن که دنبال شر می گشتن، ساعت هشت و نیم اینا، میدان ونک، از در هر ساختمانی که رد می شدن به دربونش یک چیزی می گفتن، می رفتن روبروی این درهای اتوماتیک بازشو تا الکی باز شه دره و حرص بدن دربون رو، هیچ کس رو هم از قلم نمی انداختن، به همه متلک می گفتن، دختر و پسر و مرد گنده و پلیس و ...

به من هم گفتند، هدفون توی گوشم بود، نشنیدم، وایسادم، هدفونم رو از گوشم در آوردم، صداش کردم، گفتم چی گفتی؟ گفت ...، خب به نظرت من چی کار کردم؟

الف: با مشت کوبیدم تو صورتش؟

ب: گفتم خودتی؟

ج: گفتم آهان، پس این جوریه و هدفونم رو گذاشتم تو گوشم و راهم رو کشیدم و رفتم؟

د: زنگ زدم پلیس 110 اومد و با همکاری پلیس و نیروهای مردمی!! دستگیر شدن و الان دارن به سزای اعمال کثیفشون می رسن؟

کسانی که گزینه درست را انتخاب نمایند از جانب سازمان «مبارزه با معضلات اجتماعی» به سفر حج عمره اعزام خواهند شد!

فکر می کنی تا الان زنده ان؟

من دنبال یک نفر می گردم که ازم حساب بکشه،

بهم بگه چی کار کنم،

هر روز،

ازم بپرسه مدام،

که امروزت چه کار کردی...

که امروزت چقدر مفید بودی...

که امروزت چقدر آدم بودی...

من کرخ تر از این حرفام که بدونم چی داره می گذره دور و برم، خداییش که جنسش خیلی خوبه...

Loose Change,2nd Edition

2006-10-04T16:06:00.000+03:30

Loose Change ویدئوی مستندی است از آن چه که به زعم کارگردان آن،واقعا در یازده سپتامبر 2001 اتفاق افتاد. این ویدئو آشکارا سران و دولتمردان آمریکا را به پنهان کاری در مورد حوادث یازده سپتامبر متهم می کند.

دلایلی که کارگردان ویدئو برای بیننده هایش رو می کند تقریبا غیر قابل انکار است.

در مورد هواپیمایی که ادعا می شد به پنتاگون برخورد کرده است، کارگردان با مقایسه خسارت وارده به پنتاگون و خسارتی که باید از برخورد یک فروند بوئینگ 757 به وجود می آمد و همچنین از بررسی باقیمانده لاشه هواپیما و اظهارات شاهدان عینی به این نتیجه می رسد که هواپیمای مورد بحث الزاما می بایست هواپیمای جنگی بوده باشد که به پنتاگون شلیک کرده است و دست آخر هم خود را به دیوار بیرونی پنتاگون کوبیده است. برخورد موشک های کروز غیر قابل انکارند!

در مورد ساختمان های تجارت جهانی کارگردان اثبات می کند که به دلایل علمی و بنا به تجربه این ساختمان ها نبایستی بعد از نزدیک به یک ساعت سوختن در طبقات فوقانی فرو می ریختند. طی گفته شاهدان عینی و نوارهای ضبط شده و تصاویری که به دقت بررسی شده اند و نیز گزارش مراکز ژئوفیزیک، این ساختمان ها به دلیل بمب گذاری داخلی فرو ریختند. مسئله کارگردان این جاست که این مواد منفجره (که فقط برای تخریب ساختمان ها به کار می روند) چگونه به ساختمان ها وارد شده اند. ماومران آتش نشانی نجات یافته همگی صدای انفجار های پیاپی را شنیده اند و به سرعت ساختمان را تخلیه کرده اند!

در مورد هواپیمای چهارم که به قولی در پنسیلوانیا سقوط کرده است، هیچ لاشه ای از هواپیمای به آن بزرگی یافت نشده است و فقط عکس های یک سوراخ بزرگ در وسط جنگل به نمایش در آمده است، شاهدان عینی در روز حادثه به جز یک چاله و تعدادی درخت شکسته چیزی ندیده بودند و هرگز هیچ اثری از هواپیما یا جنازه ها یافته نشده است!

کارگردان با استفاده از برنامه پروازی آن روز و اطلاعاتی که از برج مراقبت به دست آورده است ثابت می کند که هواپیماهای مورد استفاده برای حملات تروریستی هواپیماهای مورد ادعای دولت آمریکا نیستند و جایی تعویض شده اند.

در مورد تماس های تلفنی که از داخل هواپیما توسط موبایل انجام گرفته است کارگردان با بررسی محتوای تماس ها ثابت می کند که این تماس ها اولا تقلبی اند و ثانیا امکان تماس تلفنی با موبایل در آن ارتفاع فقط 1 به 32000 است!

با کنجکاوی کارگردان، ادعای FBI در مورد سالم پیدا کردن پاسپورت یکی ازعاملین حملات در نزدیکی محل برج های تجارت جهانی!!! (در حالی که جعبه های سیاه پیدا شده از هواپیما ها غیر قابل بازیابی اعلام شدند!) و نیز اعلام اسامی نوزده تروریست عضو القاعده (که کارگردان ثابت می کند حداقل 9 تای آن ها تا امسال زنده اند!!!) و فیلم اسامه بن لادن که به حملات یازده سپتامبر اعتراف می کند (در حالی که حلقه طلا در دست دارد و با دست راست می نویسد (بن لادن چپ دست است) و اصلا شبیه بن لادن نیست!) هم کاملا مخدوش است.

اصرار دولت آمریکا برای منتشر نکردن نوار مکالمه پلیس و آتش نشانان و تهدید بسیاری از شاهدان عینی برای سکوت در این مورد نشان از پنهان کاری وسیع دولت آمریکا دارد.

از همان روز 11 سپتامبر تا امروز به این قضیه مشکوک بودم، امروز با دیدن دلایل مستند و غیر قابل انکار این فیلم به پنهان کاری دولت آمریکا بیشتر مطمئن شدم. لا اقل از این مطمئنم که نئوکان های کاخ سفید از حوادث 11 سپتامبر به شدت سود بردند و سعی در پنهان کاری در مورد آن حملات را دارند و این بنا به دلایلی است که گمانم هرگز روشن نخواهد شد.

این پرونده هم مثل بسیاری از پرونده های تاثیر گذار آمریکایی (مثل ترور کندی) فقط با سوال همراه است اما جوابی در کار نخواهد بود!

از این جماعت جمهوریخواه آمریکایی بیزارم، صد رحمت به محافظه کار های خودمان!!

مرتبط:

http://geocities.com/killtown

http://www.letsroll911.com

http://www.911proof.com

http://www.911blogger.com

...

2006-10-03T13:58:00.000+03:30

انسان های سلیم النفس، بهترین اتباع یک دیکتاتوریند...

Don't Ever Miss This One

2006-10-02T16:12:00.000+03:30

Save Target As ---------> Mdlwembe -- Tsotsi's Soundtrack

ببینید، با زبون خوش، این موزیک رو گوش کنید، آخه حیف نیست نشنیده از این دنیا برید؟

پژوهشی در حکایات سندبادی که من نمی شناختم

2006-09-30T00:57:00.000+03:30

«به قول میرچا الیاده، هر تبعیدی غریب، اولیسی است که رهسپار ایتاک است و هر زندگی واقعی، بازسازی اودیسه است و سفر به سوی ایتاک، به سوی مرکز خویش (مرکز پرگار وجود). هر تبعیدی، هر که هست (مشخصا بدین علت که «خدایان» محکومش کرده اند، یعنی قدرت هایی که حاکم بر مقدرات تاریخی و زمینی اند)، این بخت و امکان را دارد که اولیس جدیدی شود، اما تبعیدی برای دریافت این معنی، باید بتواند اولیس جدیدی شود، اما تبعیدی برای دریافت این معنی، باید بتواند معنای سری سرگردانی هایش را دریابد و آن سرگردانی ها را به مثابه سلسله ای طولانی از آزمون های راز اموزی (به خواست «خدایان») بداند و همچون موانع بر سر راهی که او را به خانه (مرکز) می رساند و این مستلزم کشف نشانه ها و معانی پنهان و رمزها در درد و رنج ها و افسردگی ها و زوال و خشکیدگی روزانه است و مشاهده و فهم سختی ها و مصایب از این منظر، حتی اگر آشکار نباشند. تبعیدی اگر چنین دیدی داشت، می تواند ساختار نویی بیافریند و در جریان یکسان چیزها و سیلان یکنواخت امور تاریخی، پیامی سراغ کند و به معنایش پی ببرد.»

پژوهشی در حکایات سندباد بحری، جلال ستاری، نشر مرکز، چاپ اول 1382، صفحات 56 و 57

«... ناگاه مردمان را دیدم که بر سر چاه ایستاده مرد مرده و زن زنده ای را به چاه اندر آویختند و زن می گریست و می نالید ولی آب و نانی بسیار با آن زن فرو ریختند. من آن زن را نظاره می کردم و او مرا نمی دید چون مردمان سر چاه با سنگ پوشانده برفتند من استخوان پای مرده ای برداشتم و به سوی آن زن آمدم و استخوان بر سر او بزدم در حال بیخود افتاد دوباره و سه باره اش همی زدم تا این که بمرد و نان و آبی که با او بود برداشته...»

همان، صفحه 151

«سندباد که می خواهد به سفر هشتم رود، به وهب، خادم وفادارش می گوید: «من از آن کسانی هستم که خوشبختی شان در جستجوی آرزوست، جستجوی چیزی که به دست نمی اید. همیشه گمان می کنم اگر چیزی را که نمی دانم چیست و شاید هرگز به دست نیاید، گیر بیاورم، دیگر خوشبخت می شوم»

در پایان وهب بازوی رباب زن سندباد را می گیرد و با صدای آرامی می گوید: «خاتون! خاتون! دستش نزنید، دیگر دیر شده است، خواجه به سفر رفته است». هشتمین سفر سندباد، سفر مرگ است.

همان، صفحه 68، نقل از نمایشنامه «سفر هشتم سندباد، نوشته ا.ب، منتشر شده در مجله سخن دی ماه 1331»

حس غریبی است فهمیدن این که سندباد کودکی هامان با آن دستار سفید و شلوار «سندبادی» و صورت بچه گانه، سندبادی که شیلا هم داشت و به علی بابا وصل شده بود، بازرگانی بغدادی بوده است با آز تمامی ناپذیر بازرگان مسلمان دوره اموی که اگر لازم می دانست آدم می کشت تا سد جوع کند تا کمی بیشتر زنده بماند.

سندباد هزار و یکشب هزار بار از سندباد کودکی های من واقعی تر است و انسان تر، با تمام مخلفات گناه کاری و ترسندگی و آزمندی و جاه طلبی.
حس غریبی دارم، سندباد کودکی هایم زیاده واقعی شد و زیاده بی ربط!
.
خبر دارید اصلا که ژاپنی ها سندباد تقلبی کودکی هامان را ساخته اند؟ که علی بابا چیز دیگری است و چهل دزد بغدادش چیز دیگری و سندباد بحری چیز دیگر؟
کدام این دو تصویر درستند؟ سندباد شاد سمت راست یا سندباد حرمسرا دار سمت چپ؟
.
سمت راستی دوست داشتنی تر است هنوز و غالب تر!
.
اصلا کدام ما هزار و یکشب را خوانده ایم؟
.
سوال اساسی تر: «تزریق فرهنگی یعنی چه؟»
.
پ.ن:

نمی دانم این که نقل کردم از متن کتاب ناقض قوانین حق مولف هست یا نه، ایده ای و «فرهنگی» (فرهنگی که با آن بزرگ شده باشم) در این زمینه ندارم، لطفا اگر می دانید راهنمایی کنید.

برای پاهایی که دیگه نیستن

2006-09-28T23:57:00.000+03:30

برای پاهایی که دیگه نیستن...

برای پاهایی که رفتن روی مین...

برای آلیاژها و پلیمرهای که می خوان جای اون پاها رو بگیرن...
...
.
دادگاه صدام در مرحله بررسی جنایات بر علیه کردهاست. من نمی دونم این نمایش برای چیه؟ برای آروم شدن بچه ای که پاش روی مین جا مونده؟ یا زنی که تو زخم و عفونت زندگی می کنه؟ یا مادری که بعد از بیست و هشت سال...؟ یا...؟

ادامه...

2006-09-28T13:36:00.000+03:30

گاهی انقدر پری، انقدر لبالبی که کتاب های کوچک هم قد می کشند،خواندنشان عذاب می شود،برای هر خطشان سالی وقت باید بگذاری.

گاهی انقدر پری که این دوربین همیشه همراهت را فراموش می کنی، انقدر سخت می شود این شاتر زدن لعنتی...

گاهی وقتها انقدر پری، انقدر پری که این همه تصویر و تو نباید ببینی تا باورت بشود که انقدر پری...

اشتباه می کنی رفیق، عقربی که حلقه های آتش را گریزش نیست من نیستم، اگرهم باشم باکیم نیست، نهایت، نیش است و خلاص.

من از حلقه های آتش، از خفگی میان این همه دود و از تمام چیزی که هستم گریزان نیستم،

از این همه تنهایی که چشم های تو را پر می کند و قلب من را.

فقط یک چیز را بدان،
اسم همان چیزیست که هستم،

بودن به انتخاب،
میان آتش و دود،
میان حلقه های رقصنده آتش...
.

بگرد همیشه به دنبال چیزی که من هستم و تو نیستی...

همه عشق و ديگر چه بگويم؟ ترس هاي دلم را نگويم بهتر است

...

آغوشت كجاست؟

2006-09-26T11:04:00.000+03:30

سهیل و باز هم سهیل

فضای این کافه غم آلود باز هم مرا می بلعد، می بلعد بدون این که بخواهم بلعیده شوم. همانند آینده که چون غاری دهان گشوده تا مرا در خود ببلعد بدون این که فرصت برداشتن فانوس را داشته باشم.

من می اندیشم، به آرزوهای بر باد رفته، به عشق های کتاب ها و به یاس. من به آدم هایی می اندیشم که همانند عقرب در حلقه آتش به دور خود می چرخند و ناچار با نیش خود خودکشی می کنند و آن گاه من و تو، منقد نماهای اجتماع، با خواندن تیتر نام آن ها در صفحه حوادث می گوییم «به درک، حقشان بود».

من به انسان می اندیشم و رسالتش که فراموش گشته. من به اندیشه معصومانه ای می اندیشم که می پنداشتم زندگی را نیز می شود منجمد کرد و در بسته های صد گرمی در سوپرمارکت ها به فروش رساند و به حقارت که سعی در گران فروختن آن داشت.

من به کودکی می اندیشم، آن زمان که می پنداشتم زندگی را می توان به وسیله سرنگ به رگ های سرد و بی روح همسایه مان تزریق کرد. من به انسان هایی می اندیشم که صدای ضجه های پسرک خردسال و گرسنه ی خانه ی روبرو را می شنوند و با این حال زائر خانه ی خدا هستند.

من به کسانی می اندیشم که از جدول زندگی خارج گشته اند و به مرگ می اندیشم.

من به خود نمی اندیشم چون از اندیشیدن به خود خسته شده ام و به تو نیز نمی اند یشم زیرا که تو نیز چون من خرد هستی و ضعیف. من به هستی می اندیشم و وسعتش. به طبیعت و شعبده بازی هایش. به عشق می اندیشم و اعجازش. من به خطوط موازی می اندیشم و آن جا که یکدیگر را قطع می کنند. من به قانون مسخره دو در دو و جواب همیشه ثابتش می اندیشم. به پوچی می اندیشم که از ورای عمقی ژرف می آید. من به برهوت سینه های داغدیده می اندیشم که تشنه ایثار محبتند. محبت، حتی یک قطره، من به اشک های همیشه جاری می اندیشم. به محکومین و مطرودین اجتماع و به اندیشه های خفته در ریا و به محتضرین اجتماع. من به هستی می اندیشم و چراهای بسیارش. به بن بست ها می اندیشم و بی انتها...

من می اندیشم...

امضا: نا خوانا

7/4/37

و من خام باشم که اگر ذره ای حتی، به رسالتی معتقد باشم برای تغییر این دنیا، اگر که این نوشته سال های دور هنوز زنده است و سند.

و من خام باشم، خام باشم اگر ذره ای حتی، شک کنم به تغییر این زندگی، که من محور جهانم...

که من خود جهانم...

پ.ن:

کتاب را دیروز خریدم، از همین دست دوم فروشی های همیشگی، این نوشته ته کتاب بود، دستی که شاید روزی نوشت تا من روزی بخوانم، تا بدانم که بطری به جزیره بازمی گردد، همیشه...